สึกทึ่งเหล่านี้แล้ว สิ่งที่เสิ่นซานรู้สึกมากที่สุดคือความเสียใจ หลังจากติดตามเหล่ากุ่ยและคนอื่นๆ ลงมายังดินแดนทางใต้แล้ว เขาไม่ควรอยู่ที่นี่ต่อ แต่ควรเดินทางขึ้นเหนือเพื่อตามหาหลี่เต้า หากสามารถติดตามไปได้ตลอดทาง เป็นเพียงโจรเล็กๆ ในยุทธภพ อาจจะกลายเป็นแม่ทัพไปแล้วก็ได้ ไม่ต้องเป็นคนว่างงานเร่ร่อนเหมือนตอนนี้
ด้านหลังหลี่เต้า เหมียวเมี่ยวซินสตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลเหมียวก็คอยเงี่ยหูฟังอยู่ตลอด หลังจากฟังจบ สายตาที่นางมองไปยังหลี่เต้าก็มีความรู้สึกแปลกๆ เพิ่มขึ้นมา
“ท่านหัวหน้า” ทันใดนั้นเสิ่นซานก็เอ่ยปากขึ้น “ตำแหน่งที่ตั้งของเขาว่านชวนค่อนข้างอยู่ลึกเข้าไปในเขาหมื่นลี้ ท่านคิดจะจัดการพวกเขาอย่างไร?”
“เรื่องนี้คงต้องกลับไปค่อยๆ คิดหาวิธี” อันที่จริงแล้วด้วยกำลังความสามารถของเขาในตอนนี้ สามารถลองบุกเข้าเขาหมื่นลี้ไปเพียงลำพังได้ เพราะดูจากพลังของเขาในตอนนี้ ผู้ที่ต่ำกว่าระดับมหาราชาปรมาจารย์แทบไม่มีใครสามารถต่อกรกับเขาได้ แม้แต่ยอดฝีมือระดับมหาราชาปรมาจารย์เขาก็สามารถลองต่อสู้ด้วยได้
แต่สำนักปีศาจเลือดเป็นสำนักใหญ่ ภายในย่อมมีศิษย์มากมาย หากบุกเข้าไปอย่างไม่ระมัดระวังแล้วสำนักปีศาจเลือดพ่ายแพ้ขึ้นมา คาดว่าน่าจะมีคนหลบหนีไปได้ สำหรับศัตรูของเขา หลี่เต้าคิดที่จะถอนรากถอนโคนเท่านั้น
เมื่อตัดสินใจจะลงมือกับสำนักปีศาจเลือดแล้ว ก็ควรพยายามเอาชนะให้ได้ในคราวเดียว
“จริงสิ ข้าลืมถามไปเลย”
