หลี่เต้ามองไปที่เสือยักษ์ข้างกายสวีหู่แล้วถาม “มันมาได้อย่างไร?”
“มันนะหรือ? เจ้าเสือ?” เสิ่นซานตอบว่า “เจ้าเสือเป็นสัตว์ที่พวกเราบังเอิญพบในเขาหมื่นลี้ แต่เดิมมันคิดจะล่าพวกเราเป็นอาหาร แต่ไม่รู้ว่าทำไมพอมันเจอกับสวีหู่ก็เกิดถูกชะตากันขึ้นมา หลังจากนั้นก็ติดตามพวกเราตลอด”
“หัวหน้าไม่รู้หรอก เจ้าเสือตัวนี้ไม่ธรรมดาเลย เมื่อมันโกรธขึ้นมาพลังของมันแทบจะเทียบเท่ากับผู้ฝึกยุทธ์เซียนเทียนขั้นปลาย มันเป็นราชาสัตว์ในพื้นที่หนึ่งของเขาหมื่นลี้”
“ตอนที่พวกเราสามารถแย่งราชันกู่เกราะทองมาจากมือของพวกตระกูลอู่และคนของกองทัพสิบทิศได้นั้น ก็เพราะอาศัยมันควบคุมสัตว์ป่าจากหลายยอดเขาให้รวมตัวกันเป็นคลื่นสัตว์ พวกเราถึงได้ทำสำเร็จ”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคหลัง หลี่เต้าเริ่มสนใจในความสามารถการควบคุมสัตว์ป่าของสวีหู่ ความคิดหนึ่งก็แวบเข้ามาในใจ… ในเขาหมื่นลี้เส้นทางภูเขานั้นอันตรายและไม่เหมาะกับการเดินทัพ แต่สำหรับสัตว์ป่าที่อาศัยอยู่ในเขาหมื่นลี้ มันไม่ใช่เรื่องยากเลย ที่จริงแล้วสัตว์ป่าเหล่านั้นสามารถเคลื่อนที่ในเขาหมื่นลี้ได้เร็วกว่าการเดินบนถนนราบเสียอีก
เพียงแต่ว่าสัตว์ป่ามันได้ชื่อว่าเป็นสัตว์ป่าก็เพราะมันมีนิสัยดุร้ายยากจะฝึกฝน ดังนั้นจึงไม่มีใครคิดจะฝึกสัตว์ป่าให้เชื่องเหมือนม้าเพื่อให้คนขี่ หรืออาจจะมีแต่ก็คงเป็นส่วนน้อยคล้ายกับกรณีของสวีหู่และเสือยักษ์ตัวที่อยู่ตรงหน้านี้
ยิ่งไปกว่านั้น ด้วยขน
