หมัดเดียวพุ่งตรงเข้าปะทะกลางอกของอู่เซิ่งอย่างจัง!
ภายใต้พลังอันน่าสะพรึงกลัว กล้ามเนื้อช่วงอกของเขายุบตัวลงอย่างเห็นได้ชัด เกิดเป็นริ้วเนื้อกระเพื่อมซ้อนกันคล้ายระลอกคลื่น!
ในขณะนั้นดวงตาของอู่เซิ่งพลันเบิกโพลงขึ้นมา ม่านตาหดเล็กลงอย่างรวดเร็ว อ้าปากออกโดยไม่รู้ตัว
ตูม! ตามมาด้วยคลื่นพลังที่ระเบิดออกทางด้านหลังของเขา
แต่เพียงเท่านี้ยังไม่นับว่าจบสิ้น หลี่เต้ายกกำปั้นขึ้นสูงก่อนจะระดมปล่อยหมัดแล้วหมัดเล่าออกไปไม่ยั้ง ในชั่วพริบตาเดียวก็ซัดไปแล้วกว่าสิบหมัด!
ขณะที่หลี่เต้ากระหน่ำหมัดลงไปไม่หยุด ร่างของอู่เซิ่งก็เริ่มพองบวมขึ้นด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ราวกับมีใครบางคนกำลังอัดลมเข้าไปข้างในตัวเขาอย่างต่อเนื่อง
ทว่าสิ่งที่บังคับให้อู่เซิ่งพองขึ้นนั้นไม่ใช่ลมอะไร แต่เป็นพลังหมัดที่หลี่เต้าซัดออกไป
“อย่า!”
อู่เซิ่งพลันกระอักเลือดออกมาคำหนึ่ง ในดวงตาที่เขาใช้มองหลี่เต้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
เพราะเขารู้สึกได้แล้วว่าร่างกายของตนเองกำลังจะทนรับไม่ไหวจนถึงขีดจำกัดแล้ว เขาจึงเริ่มดิ้นรนสุดชีวิตโดยสัญชาตญาณ
แต่ไม่ว่าเขาจะพยายามดิ้นรนอย่างไรก็ไม่อาจหลุดพ้นจากมือของหลี่เต้าที่บีบจับใบหน้าของเขาเอาไว้ได้ มือนั้นราวกับถูกเชื่อมติดเข้ากับศีรษะของเขาอย่างแน่นหนาไม่มีทางสลัดหลุด
หลี่เต้าไม่สนใจเรื่องนี้แม้แต่น้อย พลังปราณโลหิตพุ่งขึ้นสู่กำปั้นขวาแล้วซัดออกไปทันที
กร้อบ! หลังจากหมัดนี้ ผิว
