นื่อง สายตาของพี่น้องตระกูลอู่มึนงงไปหมด แม้ว่าการทุ่มเช่นนั้นจะไม่ได้ทำให้พวกเขาบาดเจ็บมากนัก แต่กลับได้รับความอับอายเต็มๆ
โดยเฉพาะอย่างยิ่งพวกเขาคิดไม่ถึงว่าแม้จะใช้พลังทั้งหมดที่มีแล้ว แต่เมื่อเทียบกับหลี่เต้าพวกเขากลับเป็นเพียงแค่ของเล่นเท่านั้น
“อ้าก!”
ทันใดนั้นอู่เซิ่งก็ตะโกนออกมาแล้วพุ่งเข้าใส่หลี่เต้า เขาใช้ร่างกายอันใหญ่โตจับตัวของหลี่เต้าเอาไว้แน่น
“น้องชาย เร็วเข้า ฆ่ามันซะ!”
อู่เหยียนตอบสนองอย่างรวดเร็วเกือบจะในทันทีที่อู่เซิ่งจับตัวหลี่เต้าไว้
ในชั่วขณะถัดมา อู่เหยียนได้ใช้เล็บอันคมกริบแทงเข้าไปที่หน้าอกของหลี่เต้าอย่างรวดเร็วจนเกิดเสียงแหวกอากาศ
ตูม!
ภายใต้แรงกระแทกอันมหาศาล อู่เซิ่งถูกซัดกระเด็นออกไปพร้อมกัน พวกเขาลอยหลังไปไกลเป็นร้อยจั้งพุ่งชนทำลายบ้านเรือนนับไม่ถ้วนก่อนจะหยุดลง
เมื่อเห็นภาพนี้ผู้คนในหมู่บ้านเมฆาต่างแสดงสีหน้ากังวล พวกเขามองไปยังทิศทางที่ทั้งสองคนลอยกระเด็นออกไป ทันใดนั้นร่างสูงใหญ่ร่างหนึ่งก็ลุกขึ้นยืนจากซากปรักหักพัง
“น้องชาย จัดการเขาได้หรือยัง!” อู่เซิ่งลุกขึ้นจากกองไม้เศษหินถามออกไป ทั้งที่ใบหน้าเต็มไปด้วยฝุ่นผง
“พี่ชาย ข้า…” อู่เหยียนก้มมองมือขวาที่เพิ่งใช้โจมตีไป
เห็นได้ชัดว่าเล็บแหลมคมบนมือขวาของเขาหักไปแล้ว และนิ้วทั้งสามตรงกลางก็ผิดรูปไป
“พลังไม่เลว แต่น่าเสียดายยังขาดไปนิดหน่อย”
ในตอนนั้นเองมีเสียงหนึ่งดังขึ้น ทันใดนั้นร่างหนึ่งก็ปรากฏออก
