มาจากซากปรักหักพังข้างๆ อู่เซิ่ง
เมื่อเห็นรูปร่างของหลี่เต้าชัดเจนสีหน้าของอู่เซิ่งก็เปลี่ยนไป เสื้อผ้าบนหน้าอกของหลี่เต้าฉีกขาดเผยให้เห็นผิวที่อยู่ด้านใต้
แต่ใต้เสื้อผ้าที่ฉีกขาดนั้นกลับไม่มีร่องรอยบาดเจ็บใดๆ มีเพียงแค่รอยแดงเล็กน้อยเท่านั้น
“เจ้าเป็นปีศาจอะไรกันแน่!” เมื่อเห็นภาพนี้อู่เซิ่งก็แทบจะควบคุมสติไม่อยู่
การโจมตีสุดกำลังของอู่เหยียนกลับไม่สามารถทำให้ผิวหนังของอีกฝ่ายมีรอยได้แม้แต่น้อย แล้วจะสู้กันอย่างไร
หากพูดถึงรูปร่างหน้าตาแล้วพี่น้องทั้งสองคนนี้ต่างหากที่ดูเหมือนปีศาจมากกว่า หลี่เต้ามองดูตนเอง
พอคิดเสร็จเขาก็เบนความสนใจไปที่อู่เซิ่งซึ่งอยู่ใกล้เขาที่สุดแล้วพูดกับตัวเองว่า “ต้องจริงจังหน่อยแล้ว”
เมื่อเทียบกับผู้ฝึกยุทธ์ทั่วไปสภาพของพี่น้องตระกูลอู่นั้นใกล้เคียงกับเขามากกว่า ดังนั้นวิธีการเรียบง่ายแต่ยากที่จะสังหาร
หากไม่จริงจังสักหน่อยก็คงไม่สามารถสังหารสองคนนี้ได้ในเวลาอันสั้นแน่
ในขณะที่พี่น้องตระกูลอู่ยังไม่ทันได้ตั้งสติจากความตกตะลึง พลังปราณโลหิตก็ระเบิดออกมาจากร่างของหลี่เต้า ทั้งร่างของเขาราวกับถูกห่อหุ้มด้วยเปลวเพลิงสีเลือด
“นานมากแล้วที่ไม่ได้ใช้กระบวนท่านั้น… ปลดปล่อย!”
สายตาของหลี่เต้าตกลงบนร่างของอู่เซิ่ง ทั้งร่างของเขาพุ่งทะยานออกไป
เพียงแค่เขาคิด กล้ามเนื้อบนร่างของเขาก็เริ่มขยายตัวอย่างรวดเร็ว ชั่วพริบตาทั้งร่างก็กลายเป็นใหญ่โตขึ้นอีกหลายส่วน อาภรณ์ท่อน
