ัญชาของพี่น้องตระกูลอู่
สุดท้ายสายตาของเขาก็หยุดอยู่ที่พี่น้องตระกูลอู่ทั้งสอง เขาถือดาบค่อยๆ เดินเข้าไปหาพี่น้องตระกูลอู่ทีละก้าว
หลังจากเหตุการณ์นี้เกิดขึ้น พี่น้องตระกูลอู่ก็สังเกตเห็นถึงการมีอยู่ของหลี่เต้า
อู่เซิ่งยิ้มกว้างพลางกล่าวว่า “นึกว่าจะมีแต่พวกปรมาจารย์ที่รู้แต่เล่นกับกู่ ไม่คิดว่าจะมีผู้ฝึกยุทธ์ซ่อนอยู่ด้วย”
พูดจบอีกฝ่ายก็เลิกคิ้วแล้วพูดต่อว่า “เจ้าหนู ถ้าสามารถฆ่ามาถึงตรงหน้าข้าได้ ข้าอาจจะพิจารณาไว้ชีวิตเจ้าสักชีวิต”
อู่เหยียนน้องชายตระกูลอู่จู่ๆ เขาก็ลูบหน้าตัวเองแล้วพูดขึ้นมา “พี่ชาย ข้าไม่ถูกใจหน้าตาของเจ้าหนูคนนี้”
อู่เซิ่งตบไหล่อู่เหยียนเบาๆ “น้องชายวางใจได้ พี่ชายจะถลกหนังหน้าของมันมาให้เจ้าเอง”
หลังจากนั้นเขาก็หันไปจ้องลูกน้องข้างกายด้วยสายตาดุดัน “ยังมัวยืนเหม่ออยู่ทำไม แค่หนุ่มหน้าขาว[1] เท่านั้น พวกเจ้าจัดการเองสิ!”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ลูกน้องที่เหลือของพี่น้องตระกูลอู่ก็พุ่งเข้าโจมตีหลี่เต้าพร้อมกันในทันที
หลี่เต้ามองดูคนนับร้อยที่กำลังพุ่งเข้ามา เขาฟังเสียงตะโกนฆ่าฟันรอบข้าง ความรู้สึกคุ้นเคยราวกับอยู่ในสนามรบกลับมาอีกครั้ง จิตใจเขาเกิดความรู้สึกสนุกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
ฉึก! พอตวัดดาบออกไป ร่างของคนที่วิ่งนำมาเร็วที่สุดก็ถูกแบ่งออกเป็นสองส่วนจากตรงกลาง
ใครก็ตามที่พุ่งเข้ามาใกล้เขา หลี่เต้าทำเพียงแค่ฟาดฟันดาบออกไปหนึ่งครั้ง
ตราบใดที่คนพวกนี้บุกเข้ามา จ
