ะพยายามหลบหลีกหรือป้องกันก็ล้วนไร้ประโยชน์
ทั้งหมดโดนฟันแยกออกเป็นสองท่อนในดาบเดียว หลี่เต้าอยู่ห่างจากพี่น้องตระกูลอู่ที่ยืนอยู่ตรงประตูใหญ่ของเรือนบรรพบุรุษเพียงยี่สิบจั้งเท่านั้น
หากพิจารณาจากความเร็วของหลี่เต้าแล้ว ระยะทางนี้คงแค่ประมาณห้าสิบกว่าก้าว
หลี่เต้าเดินไปทีละก้าวอย่างมั่นคงไม่มีการหยุดชะงักแม้แต่น้อย เพียงชั่วครูก็เดินมาถึงเชิงบันไดตรงหน้าพี่น้องตระกูลอู่
เมื่อมาถึงตรงนี้ รอบตัวของหลี่เต้าก็ไม่มีคนอื่นเหลืออยู่อีกแล้ว มีแต่คราบเลือดและซากศพที่นอนระเนระนาดอยู่บนพื้น
บางคนที่ถูกฟันเอวขาดยังสามารถมีชีวิตอยู่ได้อีกสักพัก ตอนนี้ยังคงส่งเสียงครวญครางด้วยความเจ็บปวด
ภาพนี้ทำให้คนตระกูลเหมียวจากหมู่บ้านเมฆาถึงกับตะลึงงัน ในบรรดาพวกเขาคนรุ่นเก่ายังพอจะคุ้นเคยกับภาพเช่นนี้อยู่บ้าง แต่ในหมู่คนรุ่นหนุ่มสาวอย่างเหมียวอวี่กลับไม่คุ้นชินเลย
บนบันได อู่เซิ่งมองลูกน้องทั้งหมดของเขาที่ล้มตายอดไม่ได้ที่จะขมวดคิ้วและสบถออกมา “เจ้าพวกไร้ประโยชน์!”
จากนั้นเขาก็จ้องไปที่หลี่เต้าแล้วเอ่ยว่า “เจ้าหนู มีฝีมือไม่เลว ข้าจะให้โอกาสเจ้าทำลายใบหน้าตัวเองแล้วมาอยู่ใต้สังกัดกองทัพสิบทิศของพวกเรา ข้าอาจจะพิจารณาไม่ฆ่าเจ้า”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าก็ส่ายหน้าแล้วโยนดาบยาวที่บิ่นในมือทิ้งไปอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นเขาก็ค่อยๆ เดินขึ้นบันไดทีละขั้น
ไม่นานเขาก็เดินมาถึงเบื้องหน้าพี่น้องตระกูลอู่ แม้ว่าหลี่เ
