ต้าจะนับว่าสูงในหมู่คนทั่วไปแล้ว แต่เมื่อยืนต่อหน้าพี่น้องตระกูลอู่ก็ยังเตี้ยกว่าอยู่มาก
“เจ้าหนู ข้ากำลังพูดกับเจ้าอยู่นะ เจ้าได้ยินหรือไม่?”
อู่เซิ่งเห็นหลี่เต้าไม่ยอมเอ่ยปากจึงตบฝ่ามือออกไปทันที
โครม! ในชั่วขณะถัดมาหลังจากเสียงดังสนั่น ก็เห็นหลี่เต้ากำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ส่วนใต้มือข้างหนึ่งของเขา ศีรษะของอู่เซิ่งผู้สูงใหญ่น่าเกรงขามได้ถูกมือของหลี่เต้ากดลงบนพื้นที่ยุบตัว
หลี่เต้าก้มมองอู่เซิ่งพลางเอ่ยช้าๆ ว่า “เห็นแก่ที่พวกเจ้ามีพรสวรรค์ไม่เลว ข้าจะให้โอกาสพวกเจ้าสองพี่น้องยอมจำนน และกลับไปยังจวนผู้ว่าการกับข้าเพื่อรับโทษอย่างจริงจัง”
ในชั่วขณะถัดมา หมัดใหญ่ยักษ์พลันพุ่งมาจากด้านข้างหมายจะบดขยี้หลี่เต้า
ตูม! พื้นดินยุบตัวกลายเป็นหลุมขนาดใหญ่ ส่วนหลี่เต้าได้ปรากฏตัวที่ด้านล่างของบันไดอีกครั้ง
“พี่ชาย ท่านเป็นอะไรหรือไม่!” อู่เหยียนดึงมือที่จมอยู่ในเศษหินออกมาแล้วงัดใบหน้าของอู่เซิ่งออกจากพื้น
แม้ใบหน้าของอู่เซิ่งจะไม่ได้รับบาดเจ็บ แต่สีหน้าทั้งหมดกลับบิดเบี้ยวไป ดวงตากลมโตเหมือนระฆังทองแดงจ้องมองหลี่เต้าอย่างเอาเป็นเอาตาย
จิตสังหารที่แผ่ออกมาจากร่างสามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ทั่วร่างราวกับกลายเป็นปีศาจร้าย เขากัดฟันพูดว่า “เจ้าหนุ่ม ข้าจะหักเจ้าทีละส่วนแล้วกลืนกินเจ้าทั้งเป็น!”
อู่เหยียนก็หันมามองหลี่เต้าด้วยจิตสังหารเข้มข้นเช่นกัน “พี่ชาย ข้าจะช่วยท่าน”
จิตสังหารของทั้งสองคน
