งพูดเสียงทุ้มว่า “ตอนนี้เจ้ามีชีวิตอยู่ได้ด้วยกู่ผูกชีวิต รีบว่ามาเกิดอะไรขึ้นกันแน่”
เมื่อได้ยินคำว่ากู่ผูกชีวิต ชายที่บาดเจ็บก็ชะงักไป เห็นได้ชัดว่าเขาเข้าใจสถานการณ์ของตัวเองดี และเมื่อได้ยินคำถามต่อมาสีหน้าของเขาก็เปลี่ยนเป็นรีบร้อนขึ้นมาทันที
เขาพูดด้วยน้ำเสียงสะอื้นว่า “ท่านผู้อาวุโส… หมู่บ้านสายลม… หมู่บ้านสายลมไม่มีแล้ว!”
หมู่บ้านสายลมสิ้นชื่อไปแล้ว! เมื่อได้ยินประโยคนี้เหมียวหรงรู้สึกเหมือนจิตใจพร่าเลือนไปชั่วขณะ แม้ว่าเมื่อไม่นานมานี้เขาจะมีความขัดแย้งกับเหมียวโฮ่วจนต้องแยกตระกูล แต่ความจริงแล้วเขากับเหมียวโฮ่วไม่ได้มีความขัดแย้งใหญ่โตอะไร เพียงแต่มีความเห็นต่างกันเกี่ยวกับการพัฒนาในอนาคตของตระกูลเหมียวเท่านั้น
อีกทั้งมีคำกล่าวที่ว่า “ถึงกระดูกจะหัก เส้นเอ็นยังเชื่อมต่อกัน” ไม่ว่าจะแยกตระกูลกันอย่างไร พวกเขาก็ยังเป็นคนตระกูลเหมียวเหมือนกัน
“เกิดอะไรขึ้น เหตุใดจึงหายไป!” หลังจากได้สติกลับมาเหมียวหรงก็แสดงสีหน้าไม่อยากเชื่อออกมา
ต้องรู้ไว้ว่าหมู่บ้านสายลมไม่ใช่หมู่บ้านเล็กๆ แต่เป็นหมู่บ้านใหญ่ของตระกูลเหมียว เป็นรองจากหมู่บ้านเมฆาเท่านั้น ด้วยขนาดของตระกูลเหมียว แม้จะแยกออกไปอยู่ต่างหาก แต่ก็ยังเป็นอำนาจที่ไม่อาจมองข้ามในเขาหมื่นลี้ เวลาเพิ่งจะผ่านไปไม่เท่าไหร่ จะเป็นไปได้อย่างไรที่จะหายไปเฉยๆ
เหมียวหรงมองชายที่บาดเจ็บด้วยสีหน้าเย็นชา “เจ้าแน่ใจหรือว่าสิ่งที่เจ้าพูดเป็นความ
