จริงทั้งหมด?”
“ท่านผู้อาวุโส เป็นความจริงขอรับ”
“ถ้าอย่างนั้นบอกข้ามาว่าหมู่บ้านสายลมหายไปได้อย่างไร!”
“คือ…” ขณะที่ชายบาดเจ็บกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงของเขาก็สะดุดกะทันหัน ตามด้วยเลือดสดพุ่งออกมาจากปาก เหมียวหรงมองปราดเดียวก็รู้ว่าชายบาดเจ็บทนไม่ไหวแล้ว รีบย่อตัวลงเข้าไปใกล้ๆ แล้วถาม
“รีบบอกข้ามา หมู่บ้านสายลมหายไปได้อย่างไร!”
ชายที่บาดเจ็บกลั้นลมหายใจสุดท้ายไว้ “ผู้อาวุโส… เป็นพวก… พวกตระกูลอู่”
หลังจากพูดคำสุดท้ายออกมา ชายที่บาดเจ็บก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป เขาหมดลมหายใจสุดท้ายไปแล้ว
“ตระกูลอู่!”
เมื่อได้ยินสองคำนี้เหมียวหรงแทบจะกัดฟันจนแตก เขายังไม่ทันได้ไปหาพวกมัน แต่พวกมันกลับมาหาเขาก่อน สิ่งที่เขาคาดไม่ถึงยิ่งกว่านั้นคือ นอกจากตระกูลอู่จะมุ่งเป้าไปยังหมู่บ้านเมฆาของพวกเขาบนเขาไป่เหลี่ยนแล้ว แผนการของพวกมันกลับมุ่งไปที่หมู่บ้านสายลมด้วย
“เหมียวจ้าน!”
“ขอรับ!”
“แจ้งให้ปรมาจารย์กู่ที่มีระดับสี่ขึ้นไปในหมู่บ้านเมฆามารวมตัว!”
“ขอรับ!”
เหมียวจ้านรู้ถึงความสำคัญของเรื่องนี้จึงรีบวิ่งเข้าไปในหมู่บ้านเมฆาทันที ในตอนนั้นเองเหมียวหรงเพิ่งสังเกตเห็นว่าหลี่เต้าและเหมียวเมี่ยวซินยังไม่ได้จากไป
“ท่านผู้ว่าการ…” เหมียวหรงแสดงสีหน้าลังเลไม่กล้าพูด เมื่อเห็นเช่นนั้นหลี่เต้าจึงพูดว่า
“ในเมื่อข้ายังอยู่ที่นี่ เรื่องนี้ข้าย่อมไม่เพิกเฉยแน่นอน”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นสีหน้าของเหมียวหรงก็ผ่อนคลายลงมาก ไม่
