เห็นเพียงเหมียวเมี่ยวซิน สตรีศักดิ์สิทธิ์แห่งตระกูลเหมียวนั่งอยู่ด้านหลังของทั้งสองคน
หลี่เต้าเอ่ยขอบคุณ จากนั้นหันไปมองเหมียวหรงพลางกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ขอบคุณสำหรับการต้อนรับอย่างอบอุ่นในช่วงหลายวันนี้”
เหมียวหรงชะงักไปครู่หนึ่งแล้วถามว่า “ท่านผู้ว่าการจะ…”
“ข้ายังมีเรื่องต้องจัดการอีกเล็กน้อย พรุ่งนี้คงต้องขอลาแล้ว”
ในช่วงหลายวันนี้ นอกจากจะได้สัมผัสวิถีชีวิตของตระกูลเหมียวแล้ว เขายังได้สอบถามเรื่องราวเกี่ยวกับสำนักปีศาจเลือดจากเหมียวหรงด้วย แต่น่าเสียดายแม้ว่าตระกูลเหมียวจะอยู่ในเทือกเขาหมื่นลี้มาหลายปี แต่เนื่องจากสำนักปีศาจเลือดเป็นสำนักมารที่ฝึกวิชาชั่วร้าย พวกเขาจึงไม่ค่อยรู้เรื่องราวมากนัก ปกติก็ไม่ค่อยมีการติดต่อกัน
เมื่อเป็นเช่นนั้น หลี่เต้าก็ไม่อาจหยุดพักอยู่ที่นี่นานได้ เขาไม่ได้ลืมว่าตนเองมาที่เทือกเขาหมื่นลี้นี้เพื่อทำอะไร เมื่อได้ยินดังนั้นเหมียวหรงก็เอ่ยปากทันที “ท่านผู้ว่าการ หากท่านมีธุระต้องจัดการ ไม่ทราบว่ามีสิ่งใดที่หมู่บ้านเมฆาของพวกเราจะช่วยได้หรือไม่”
หลี่เต้าหัวเราะเบาๆ “ตอนนี้ยังไม่มีอะไรให้รบกวนพวกท่าน แน่นอนว่าถ้ามีข้าก็จะไม่เกรงใจ”
เหมียวหรงรับคำ “ถ้าเช่นนั้นก็ขอให้ท่านโชคดี”
หลี่เต้าพยักหน้า สายตามองตรงไปยังราชันกู่หยกขาวที่เกาะอยู่บนบ่าของเขา คราวนี้เขาไม่พูดพร่ำทำเพลง ดึงราชันกู่หยกขาวลงมาจับไว้ในมือ
“เอาละ เจ้าตัวน้อย เจ้าอยู่นานพอแล้ว ถึง
