งตัวเอง ข้ากลัวว่าถ้าไปกับท่านวันหนึ่งพวกเราจะทะเลาะกันเหมือนครั้งนี้” สีหน้าของเหมียวโฮ่วแข็งค้าง หลังจากมองเหมียวอี้อยู่ครู่หนึ่งก็ส่ายหน้าพูดว่า “ช่างเถอะ ถ้าเช่นนั้นก็ปล่อยให้เป็นเช่นนี้แล้วกัน”
เหมียวอี้พยักหน้าไม่ได้พูดอะไรมาก หลังจากมองหมู่บ้านเมฆาที่อยู่เบื้องหลังแวบหนึ่ง เหมียวโฮ่วสูดลมหายใจลึก “เอาเถอะ งั้นพวกเราก็แยกทางกันตรงนี้ เกิดเรื่องใหญ่ขนาดนี้ข้าก็ต้องกลับไปเตรียมตัวให้ดี คราวนี้ไม่มีความกังวลจากพี่ใหญ่ฝ่ายนั้นแล้ว ฝ่ายข้าก็สามารถทุ่มเทได้อย่างเต็มที่ หวังว่าน้องสามเจ้าก็จะพยายามด้วย อย่าให้พี่ใหญ่ดูถูกพวกเราในท้ายที่สุด”
