รอง น้องสาม พวกเจ้ามาแล้วหรือ?”
ชายชราคนหนึ่งยิ้มเล็กน้อย “พี่ใหญ่ส่งคนมาเชิญพวกข้าแล้ว พวกข้าจะไม่มาได้อย่างไร” เหมียวหรงพยักหน้ารับก่อนจะเอ่ย “เพิ่มที่นั่ง”
ไม่นานนักก็มีคนนำเก้าอี้สองตัวมาวางไว้ทางขวามือของเหมียวหรง ขณะนั้นเองหนึ่งในผู้อาวุโสสังเกตเห็นหลี่เต้าที่นั่งอยู่ทางด้านซ้ายมือ “พี่ใหญ่ ท่านผู้นี้คือ…”
เมื่อเห็นใบหน้าอันเยาว์วัยของหลี่เต้า ผู้อาวุโสก็ขมวดคิ้ว ที่นี่คือเรือนบรรพบุรุษของหมู่บ้านเมฆา เป็นถิ่นกำเนิดของตระกูลเหมียว ตามธรรมเนียมแล้วผู้ที่จะนั่งในตำแหน่งสูงได้ต้องเป็นผู้มีฐานะสูงส่งในตระกูลเหมียวเท่านั้น แต่กลับมีคนแปลกหน้าที่ดูเยาว์วัยมานั่งอยู่ตรงนี้
เมื่อเห็นว่าทั้งสองคนสังเกตเห็นหลี่เต้า เหมียวหรงก็รีบแนะนำทันที “ท่านผู้นี้คือท่านผู้ว่าการดินแดนใต้คนใหม่ของพวกเรา” จากนั้นก็แนะนำให้หลี่เต้ารู้จัก “ท่านผู้ว่าการ สองคนนี้คือผู้อาวุโสเหมียวโฮ่วและผู้อาวุโสเหมียวอี้ของตระกูลเหมียวพวกเรา”
“ท่านผู้ว่าการ?” เมื่อได้ยินคำนี้เหมียวโฮ่วและเหมียวอี้ก็สบตากัน เหมียวโฮ่วประสานมือคำนับ “ที่แท้ก็เป็นท่านผู้ว่าการนี่เอง” จากนั้นเขาก็กวาดสายตามองคนอื่นๆ ของหมู่บ้านเมฆาที่อยู่โดยรอบ สุดท้ายสายตาก็จับจ้องที่เหมียวหรง “ไม่ทราบว่าพี่ใหญ่มีเรื่องอะไรหรือ ถึงได้เรียกให้พวกเราสองคนมา”
คราวนี้เหมียวหรงไม่ได้อ้อมค้อมอีกต่อไป เขาพูดถึงจุดประสงค์ที่เรียกทั้งสองมาตามตรง “น้องรอง น้องสาม
