่ก็เพียงแค่ยอมให้เขาแตะตัว แต่ตอนนี้เล่า? ราชันกู่ที่เขาทุ่มเทรับใช้มาเกือบร้อยปี กลับสนิทสนมกับผู้อื่นอย่างเต็มใจ ช่างทำให้หัวใจเขารู้สึกขมขื่นอย่างบอกไม่ถูก
ในตอนนั้นเอง เหมียวหงที่อยู่ข้างๆ ก็เอ่ยเตือนว่า “ผู้อาวุโสสูงสุด หมวกของท่านเอียงไปนิดหน่อย” เหมียวหรงจึงจัดหมวกสีเขียวมรกตบนศีรษะให้ตรง
ไม่นานหลังจากนั้นทุกคนก็เดินข้ามสะพานหินผ่านหมอกขาวเหนือทะเลสาบ และหมู่บ้านโบราณก็ปรากฏอยู่ไม่ไกลนัก หลี่เต้ามองไปยังภูเขาเขียวและสายน้ำทั้งสองฝั่ง หมอกขาวลอยละล่องทำให้เข้าใจได้คร่าวๆ ว่าทำไมที่นี่จึงถูกเรียกว่าหมู่บ้านเมฆา
ไม่นานนักทุกคนก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ของหมู่บ้านเมฆา เมื่อสังเกตเห็นผู้มาเยือน ชายสองคนทีสวมชุดตระกูลเหมียวเช่นกันก็เดินออกมาจากประตู พอเห็นเหมียวหรงทีเดินนำหน้า พวกเขาเอ่ยทักทายทันที “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ท่านกลับมาแล้ว”
เหมียวหรงพยักหน้าสั่งการว่า “พวกเจ้าสองคนรีบไปแจ้งผู้อาวุโสรองและผู้อาวุโสสาม ให้พวกเขามาที่หมู่บ้านเมฆาสักหน่อย บอกว่ามีเรื่องสำคัญต้องปรึกษาหารือกับพวกเขา”
หลังจากทั้งสองคนจากไป เหมียวหรงยืนอยู่หน้าประตูและทำท่าเชิญด้วยตัวเอง “ท่านผู้ว่าการ ยินดีต้อนรับท่านสู่หมู่บ้านเมฆา”
ไม่นานหลังจากนั้น ที่โถงใหญ่ของคฤหาสน์เก่าในหมู่บ้านเมฆา หลี่เต้านั่งอยู่บนเก้าอี้พลางจิบชา แต่สิ่งที่แตกต่างคือครั้งนี้ทุกคนทั้งเล็กและใหญ่ในหมู่บ้านเมฆา ต่างมารวมตัวกันในโถงใหญ่นี้ แ
