ม้แต่ด้านนอกห้องก็มีคนยืนเต็มไปหมด และสายตาของคนส่วนใหญ่ต่างจับจ้องไปที่หลี่เต้า ในดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัยว่าทำไมชายหนุ่มคนหนึ่งถึงได้รับการปฏิบัติเช่นนี้จากผู้อาวุโสสูงสุด
ทันใดนั้นมีคนหนึ่งเอ่ยถามขึ้นมา “ท่านผู้อาวุโสสูงสุด พวกท่านไม่ได้พาคนไปจัดการแข่งขันประลองกู่ที่เขาไป๋เหลี่ยนหรอกหรือ ทำไมถึงกลับมาเร็วเช่นนี้”
เมื่อเห็นผู้คนกำลังพูดคุยจ้อกแจ้กจอแจ เหมียวหรงก็ยกมือขึ้นทำสัญญาณให้เงียบเสียง จนกระทั่งบรรยากาศสงบลงเขาจึงค่อยๆ เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นบนเขาไป๋เหลี่ยนบางส่วนให้ฟัง หลังจากฟังจบสีหน้าของทุกคนต่างเต็มไปด้วยความโกรธ
“ตระกูลอู่กล้าดีอย่างไร ถึงได้ดูหมิ่นพวกเราเช่นนี้! ต้องแก้แค้น ตระกูลเหมียวของเราไม่เคยถูกรังแกเช่นนี้มาก่อน!”
“ท่านผู้อาวุโสสูงสุด ท่านบอกมาเถิดว่าวันนี้ที่ให้พวกเรามารวมตัวกันก็เพื่อจะจัดการกับตระกูลอู่ใช่หรือไม่ ถ้าใช่ข้าจะเป็นคนแรกที่เข้าร่วม”
เมื่อเห็นสีหน้าเดือดดาลของคนในตระกูล เหมียวหรงก็แสดงรอยยิ้มพึงพอใจออกมา จากนั้นก็ค่อยๆ กล่าวว่า “วางใจเถิด พวกตระกูลอู่เหล่านั้นตายหมดแล้ว วันนี้ที่ให้พวกเจ้ามาก็เพราะมีเรื่องอื่นที่ต้องแจ้งให้พวกเจ้าทราบ”
หลังจากนั้นเหมียวหรงก็ไม่พูดอ้อมค้อม กล่าวออกมาตามตรงว่า “เรื่องนั้นก็คือนับจากวันนี้เป็นต้นไป หมู่บ้านเมฆาของเรา และหมู่บ้านเหมียวทั้งหมดที่อยู่ภายใต้การปกครองของหมู่บ้านเมฆา จะขึ้นตรงต่อจวนผู้ว่าการ”
เมื่อได้ยิน
