บทที่ 338 ใกล้ตาย
เมื่อราชันกู่หยกขาวเริ่มตกอยู่ในสถานการณ์เลวร้าย และถูกโจมตีอย่างหนักหน่วงมากขึ้นเรื่อย ๆ รอยแตกร้าวบนร่างของมันก็เริ่มแผ่ขยายตามไปด้วย
แกร๊ก!
เมื่อหลี่เต้าซัดหมัดลงไปอีกครั้ง เศษชิ้นส่วนจากปีกของราชันกู่หยกขาวก็หลุดร่วงลงมา
ในเวลาเดียวกันนั้น เสียงครวญครางแหลมแสบแก้วหูก็ดังขึ้นจากร่างของราชันกู่หยกขาว
ราวกับว่ามันรู้สึกได้ถึงขีดจำกัดของตัวเอง จึงส่งเสียงร้องครวญครางออกมา
“อ๊าก!”
ทันใดนั้น อู๋คุนที่อยู่ข้าง ๆ ก็ร้องด้วยความเจ็บปวด ทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นพลางกุมศีรษะเอาไว้
ในตอนนี้ เขารู้สึกราวกับว่ามีเข็มนับพันเล่มกำลังจะพุ่งออกมาจากในหัวของเขา
อู๋คุนรู้ว่านี่คือเจตจำนงของราชันกู่หยกขาวที่กำลังต่อต้านการควบคุมของเขา
สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ เพราะในยามวิกฤตแห่งความเป็นความตาย ราชันกู่หยกขาวเริ่มต่อต้านผู้ที่ควบคุมมัน
ในขณะเดียวกัน เนื่องจากอู๋คุนได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจ ประกอบกับการที่เขาใช้กำลังบังคับควบคุมราชันกู่หยกขาวมาตั้งแต่แรก จิตใจที่อ่อนล้าของเขาจึงเริ่มไม่สามารถกดจิตสำนึกของราชันกู่หยกขาวเอาไว้ได้
ในที่สุด หลังจากเสียงครวญครางยาวนั้นมาถึงจุดหนึ่ง มันก็หยุดลงอย่างกะทันหัน
“พรวด!”
อู๋คุนพลันกระอักไอเอาเลือดเก่าออกมา จากนั้นพลังของเขาก็อ่อนแรงลงอย่างรวดเร็วในทันที
