ริงไปหน่อยหรือ”
ผัวะ!
ทันใดนั้น ฝ่ามือของเหมียวหงก็ฟาดลงบนท้ายทอยของเหมียวอวี่
“เจ้าคิดว่าเรื่องราวมันง่ายอย่างที่เจ้าเห็นหรือ?”
เหมียวหงพูดอย่างหงุดหงิด “ราชันกู่สำหรับพวกเราคนตระกูลเหมียวนั้นเป็นถึงระดับบรรพบุรุษ หากราชันกู่มีปัญหา ก็เท่ากับว่าบรรพบุรุษมีปัญหา ยิ่งไปกว่านั้น ผู้อาวุโสสูงสุดตอนหนุ่ม ๆ ก็ถูกเลือกให้เป็นผู้สืบทอดของราชันกู่ ผ่านมาหลายปีเช่นนี้ ย่อมมีความผูกพันลึกซึ้งกับราชันกู่ การร้องไห้จึงเป็นเรื่องปกติมิใช่หรือ?”
ในขณะที่คนตระกูลเหมียวกำลังจมอยู่ในเสียงร่ำไห้ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านข้าง
“ร้องไห้ไปมีประโยชน์อะไร มันน่าจะยังมีลมหายใจอยู่ พวกเจ้าไม่ควรคิดหาวิธีช่วยมันหรอกหรือ?”
เมื่อได้ยินเสียงนั้น คนตระกูลเหมียวทั้งหมดพลันเงยหน้าขึ้นมองคนที่พูด
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไร หลี่เต้าได้ตามเสียงร้องไห้มาอยู่ข้าง ๆ คนตระกูลเหมียว
ในตอนนี้ เหมียวหรงที่คุกเข่าอยู่ด้านหน้าสุดได้เงยหน้าขึ้นเช็ดน้ำตา ใบหน้าชราเต็มไปด้วยความโศกเศร้า เขากล่าวว่า “ท่านผู้ว่าการคงไม่ทราบ ราชันกู่ตอนนี้ได้ใช้พลังต้นกำเนิดของร่างกายจนหมดแล้ว อีกทั้งยังได้รับบาดเจ็บภายนอกอย่างรุนแรง ตอนนี้ไม่ว่าจะใช้วิธีใดก็ไม่อาจช่วยได้แล้ว”
เมื่อได้ยินคำว่าบาดเจ็บภายนอก คนตระกูลเหมียวทั้งหมดก็อดไม่ได้ที่จะมองไปย
