บมาโจมตีเขาอีกครั้ง
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เต้าก็รวบรวมพลังปราณโลหิตไว้ที่ฝ่ามือแล้วยื่นมือไปคว้าเส้นใยผลึกน้ำแข็ง การคว้าครั้งนี้เขาสัมผัสได้ว่าเส้นใยทั้งหลายบาดผิวของเขาในทันที ตามมาด้วยความรู้สึกเย็นยะเยือกที่แนบติดกับแขนของเขา เมื่อรู้สึกถึงกระแสความเย็นที่ไหลมาตามเส้นใยไม่ขาดสาย หลี่เต้าขมวดคิ้วเล็กน้อย
“แตกออก!”
ภายใต้การควบคุมของเขากล้ามเนื้อพลันสั่นสะเทือน ตามมาด้วยเส้นใยผลึกน้ำแข็งที่แตกกระจายออกเป็นชิ้นๆ เมื่อเขามองดูที่ฝ่ามือก็เห็นบาดแผลเล็กปรากฏขึ้นบนนั้น นอกจากนี้เขายังรู้สึกได้ถึงกระแสความเย็นที่รุกรานเข้าสู่ร่างกายของเขาผ่านบาดแผลอย่างไม่ขาดสาย เพียงแค่สัมผัสชั่วครู่เขาก็พบว่าเนื้อบางส่วนที่ฝ่ามือได้ตายไปแล้วภายใต้พลังนี้
หลี่เต้ามองไปที่ราชันกู่หยกขาวแล้วคิดในใจ “นี่น่าจะเป็นพลังที่แท้จริงของราชันกู่ สภาพก่อนหน้านี้นอกจากทนทานต่อการถูกทุบตีแล้วก็แทบไม่มีพลังอะไรเลย”
เมื่อเห็นว่าการโจมตีครั้งแรกไม่สำเร็จ อู่คุนก็ควบคุมราชันกู่หยกขาวอีกครั้ง คราวนี้ราชันกู่หยกขาวไม่ได้พ่นเส้นใยออกมาแต่เริ่มกระพือปีก ในชั่วขณะถัดมาผงผลึกน้ำแข็งสีขาวนับไม่ถ้วนก็ลอยออกมาจากปีกของราชันกู่หยกขาว พุ่งเข้าปกคลุมหลี่เต้า
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เต้าก็กลั้นหายใจโดยทันที แม้เขาจะไม่ได้สูดผงเหล่านั้นเข้าไป แต่มันก็ร่วงหล่นลงบนร่างของเขา ทันทีที่ผงแรกตกลงบนร่างของหลี่เต้า ผิวหนังตรงนั้นก็พลันปรากฏน้ำแ
