ในขณะที่ชายชุดดำจากตระกูลอู่กำลังจะลงมือต่อ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นขัดจังหวะเขา “หยุดมือ!”
เมื่อได้ยินเช่นนั้นชายชุดดำจากตระกูลอู่ก็หยุดการกระทำในทันที
อู่คุนเดินออกมาจากกลุ่มคนชุดดำมายืนอยู่ไม่ไกลจากหลี่เต้าและเหมียวอวี่ สายตาของเขาเหลือบมองกลุ่มคนจากตระกูลเหมียวก่อนแล้วจึงหยุดที่หลี่เต้า
จากนั้นก็พูดขึ้นอย่างช้าๆ “ท่านผู้ว่าการ เรื่องในวันนี้เป็นความแค้นส่วนตัวระหว่างตระกูลอู่ของข้ากับตระกูลเหมียว ไม่ทราบว่าท่านจะให้เกียรติตระกูลอู่ของข้าด้วยการไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องนี้ในวันนี้ได้หรือไม่ วันหน้าตระกูลอู่จะต้องตอบแทนอย่างงาม”
หลี่เต้าส่ายหน้า “ไม่ต้องตอบแทนหรอก”
อู่คุนขมวดคิ้ว “ท่านผู้ว่าการหมายความว่า…”
หลี่เต้ายิ้มบางพลางกล่าว “ในเมื่อพวกเจ้าเรียกข้าว่าผู้ว่าการ เช่นนั้นไม่ทราบว่าตระกูลอู่จะให้เกียรติข้าในฐานะผู้ว่าการ ปล่อยคนตระกูลเหมียวไปได้หรือไม่”
อันที่จริงเขาเตรียมจะจากไปแล้ว ไม่คิดว่าตระกูลเหมียวจะเจอเขาเข้า เขาที่หาข้ออ้างเข้าไปยุ่งเกี่ยวไม่ได้มาตลอดย่อมไม่ปล่อยโอกาสเช่นนี้ไป
ฝั่งนี้เมื่อได้ยินคำพูดของหลี่เต้าสีหน้าของอู่คุนก็แข็งค้าง อีกฝ่ายไม่ให้เกียรติตระกูลอู่ของพวกเขา แต่กลับให้พวกเขาเป็นฝ่ายให้เกียรติ
แม้จะเป็นผู้ว่าการดินแดนใต้ แต่ก็ไม่ควรรังแกผู้คนถึงเพียงนี้
“ท่านผู้ว่าการ ท่านไม่คิดหรือว่าข้อเรียกร้องของท่านนั้นมากเกินไป?” อู่คุนเอ่ยเสียงต่ำ
“เกินไปหรือ?” หลี่เต้าเ
