งยหน้าขึ้นแล้วส่ายหน้าพูดว่า “ข้ารู้สึกว่าข้อเรียกร้องนี้ดูเหมือนจะไม่ได้เกินไปเลย”
“แม้ว่าที่นี่จะเป็นเขาหมื่นลี้ แต่ก็ยังอยู่ในเขตดินแดนใต้ และเมื่ออยู่ในเขตดินแดนใต้ การที่ข้าในฐานะผู้ว่าการจะจัดการเรื่องของดินแดนใต้เนี่ย มีอะไรไม่ได้หรือ”
“ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องนี้ดูเหมือนจะเป็นพวกเจ้าตระกูลอู่ที่เป็นฝ่ายก่อเรื่องขึ้นมาก่อน บัดนี้เพียงแค่เรียกร้องให้พวกเจ้าปล่อยตระกูลเหมียวไป ข้ารู้สึกว่ามันก็เพียงพอแล้ว”
“หากจะให้ทำตามกฎหมายของต้าเฉียนจริงๆ เกรงว่าพวกเจ้าทั้งหมดคงต้องไปที่จวนผู้ว่าการสักครั้ง”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อู่คุนและคนอื่นๆ ต่างแสดงสีหน้าเคร่งขรึม อีกฝ่ายไม่ให้เกียรติก็แล้วไป แต่กลับยังมีความคิดที่จะจับพวกเขาอีก แต่เมื่อคำนึงถึงฐานะของหลี่เต้าเขาก็ข่มความโกรธเอาไว้แล้วพูดว่า
“ท่านผู้ว่าการ มีคำกล่าวที่ว่า ‘เรื่องของยุทธภพ ก็ให้ยุทธภพจัดการกันเอง’”
“เรื่องของยุทธภพ ก็ให้จบในยุทธภพสิ?” หลี่เต้ายิ้มบางกล่าว “ถึงจะเป็นเรื่องยุทธภพ แต่ก็เป็นยุทธภพของต้าเฉียน เป็นยุทธภพของดินแดนใต้”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น อู่คุนก็สูดลมหายใจลึกแล้วเอ่ยเสียงต่ำ “วันนี้ท่านผู้ว่าการจะปกป้องตระกูลเหมียวพวกนี้จริงๆ หรือ?”
หลี่เต้าค่อยๆ กล่าวว่า “ถ้าเจ้าจะพูดเช่นนั้นก็ไม่ผิด ในเมื่อเป็นเช่นนั้นก็… ไม่มีทางเลือกแล้ว!”
พูดจบอู่คุนก็ออกคำสั่งทันที “โจมตีพร้อมกัน! จัดการเขาซะ!”
จากนั้นกลุ่มคนชุดดำที่อยู่รอบ
