ื่องปกติ”
ถ้าไม่พูดก็ยังดี พอพูดเช่นนี้เหมียวเหยียนและเหมียวเล่อทั้งสองคนก็อยากจะหาช่องว่างในพื้นดินเพื่อมุดหนีไปทันที แต่ในตอนนี้ความสนใจของทุกคนล้วนจดจ่ออยู่ที่เหมียวเมี่ยวซิน
ในฐานะเป้าหมายหลักที่ถูกโจมตี เหมียวเมี่ยวซินถูกคลื่นสีม่วงโจมตีเข้าไปเต็มๆ นางดูเหมือนจะรู้สึกถึงบางสิ่งบางอย่าง ร่างกายของนางสั่นเทาโดยไม่ได้ตั้งใจ
เมื่อเห็นว่าการโจมตีของตนเองได้ผลในที่สุด อู่ไฉก็เผยรอยยิ้มออกมา “สาวน้อย ไม่รู้ว่าเจ้าจะทน…”
ไม่ทันจบรอยยิ้มบนใบหน้าของนางก็แข็งค้าง เพราะว่าตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ เหมียวเมี่ยวซินได้มาปรากฏตัวอยู่เบื้องหน้านางอย่างเงียบๆ
เมื่อเห็นตัวกู่ในฝ่ามือของอู่ไฉ เหมียวเมี่ยวซินก็ยกมือขึ้นเอื้อมไปทันที
“รนหาที่ตายรึ!”
ต้องรู้ว่านี่คือกู่ประจำตัวของอู่ไฉ กู่นั้นเป็นสิ่งอัปมงคลอย่างยิ่งหากถูกกัดเพียงครั้งเดียวก็เป็นเรื่องร้ายแรงนัก
แต่ทันใดนั้นภาพที่เหลือเชื่อก็ปรากฏขึ้น เหมียวเมี่ยวซินใช้มือเปล่าหยิบจับตัวกู่สีม่วงไว้ระหว่างนิ้วมือ แต่ตัวกู่ที่ไม่ใช่ของนางกลับนิ่งเฉยไม่กล้าต่อต้านแต่อย่างใด
“นี่มัน…” สีหน้าของอู่ไฉเปลี่ยนไป นางพูดขึ้นทันที “คืนกู่ของข้ามา!”
ที่นางร้อนรนเช่นนี้เพราะนี่คือกู่ประจำตัวของนาง
กู่ประจำตัวนั้นเป็นสิ่งสำคัญที่สุดของปรมาจารย์กู่ทุกคน มันเกี่ยวพันกับพลังที่พวกเขาครอบครองอย่างแนบแน่น ปรมาจารย์กู่ที่ไร้ซึ่งกู่ประจำตัวก็เปรียบเสมือนนักบำเพ็ญเพียรทั่วไป
