วคุนที่ด้านข้างหลังจากได้ยินคำพูดของเหมียวจ้านแล้ว ใบหน้าก็เขียวคล้ำลงราวกับถูกเปิดโปงความลับเก่าๆ
เขากัดฟันพูดว่า “ตอนนั้นข้าเป็นอันดับหนึ่งในการแข่งขันประลองกู่ ตัวอ่อนราชันกู่ควรเป็นของข้าอยู่แล้ว ข้าเพียงแค่ต้องการเอาของของข้ากลับคืนมาเท่านั้น”
เหมียวจ้านกล่าวตรงๆ ว่า “การที่ตัวอ่อนของราชันกู่เลือกใครนั้นขึ้นอยู่กับวาสนา”
“ถึงแม้ว่าเจ้าจะแย่งชิงตัวอ่อนของราชันกู่มาก็ไร้ประโยชน์ หากไม่มีวาสนาต่อกัน มันก็จะไม่ยอมรับเจ้า”
เหมียวคุนไม่ได้ตอบสนองต่อคำพูดของเหมียวจ้านอีก แต่หันไปมองเหมียวหรงอีกครั้งหนึ่ง
“ผู้อาวุโสเหมียวหรง ตัดสินใจเร็วๆ หน่อย”
“แน่นอนว่าหากพวกเจ้ากลัวว่าเด็กรุ่นหลังในหมู่บ้านของพวกเจ้าจะสู้พวกข้าที่เป็นเพียงคนถูกทอดทิ้งไม่ได้ ก็สามารถถอนคำพูดก่อนหน้านี้ได้”
“เพราะที่นี่เป็นอาณาเขตของตระกูลพวกเจ้า”
เมื่อคำพูดนี้ถูกเอ่ยออกมา เหมียวหรงยังไมทันได้เอ่ยปาก เด็กรุ่นหลังจากในหมู่บ้านต่างๆ ก็เริ่มไม่พอใจทีละคน
“ผู้อาวุโส ตกลงกับพวกมันเถิด ข้าสัญญาว่าจะทำให้พวกมันตายอย่างทรมาน”
“ใช่ ตกลงกับพวกมัน ให้พวกทรยศเหล่านี้ได้เห็นความร้ายกาจของตระกูลเหมียวพวกเรา”
“พวกเราทำได้!”
เหมียวหรงฟังเสียงที่ดังอยู่ข้างหู หลังเงียบไปครู่หนึ่ง จู่ๆ เขาก็เอ่ยว่า
“ในเมื่อพวกเจ้าอยากตายเอง ข้าก็จะอนุญาตให้พวกเจ้าเข้าร่วมการแข่งขันประลองกู่”
บนที่นั่งชมการแข่งขัน หลี่เต้ามองภาพนี้แล้วส่ายหัว
เหมียวหร
