กราะหนักสีดำสนิทหลายสิบนายเดินออกมาด้วยฝีเท้าอันหนักแน่นสองคนยกหนึ่งหีบ ไม่นานก็ขนทองคำทั้งหมดออกไป
หลังจากทองคำถูกนำออกไปแล้ว บุคคลบนบัลลังก์จึงค่อยๆ เอ่ยปากต่อว่า“เรื่องนี้เจ้าทำได้ไม่เลว เพียงแต่มันยังไม่พอ”“เมื่อทางราชสำนักได้เข้ามาแทรกแซงแล้ว เพื่อไม่ให้พวกเขาสงสัย เรื่องที่เมืองเทียนหนานอาจต้องพักไว้ก่อน ข้ามีเรื่องอื่นที่ต้องการให้เจ้าจัดการ หากทำได้ดี ข้าจะให้เจ้าได้รับความดีความชอบเป็นอันดับแรก”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หวงเซี่ยงก็กล่าวอย่างไม่ลังเลว่า “นายท่าน โปรดสั่งมาได้เลย”
“ไปที่เมืองสือกู่เจี้ยน ใช้ความสามารถของเจ้าช่วยข้าเก็บรวบรวมของบางอย่าง” บุคคลบนบัลลังก์กล่าว
“เมืองสือกู่เจี้ยน?”เมื่อได้ยินชื่อนี้ หวงเซี่ยงพลันแสดงสีหน้าตกใจ จากนั้นก็กล่าวอย่างระมัดระวังว่า “สถานที่นั้นวุ่นวายผิดปกติ เพียงแค่กำลังคนเท่านี้ของข้า…”
หวงเซี่ยงยังพูดไม่ทันจบ เสียงแหวกอากาศก็ดังขึ้นเมื่อเขาก้มหน้าลงมองอีกครั้ง เห็นเพียงป้ายอาญาสิทธิ์สีดำทำจากเหล็กปักอยู่บนพื้นดินตรงหน้าเขาตามด้วยเสียงของบุคคลบนบัลลังก์ดังขึ้น
“ข้าให้ป้ายคำสั่งสิบทิศแก่เจ้า ด้วยป้ายอาญาสิทธิ์นี้ เจ้าสามารถสั่งการกองกำลังสิบทิศในเขาหมื่นลี้ได้ตามใจชอบ น่าจะเพียงพอแล้วกระมัง”
เมื่อมองดูป้ายอาญาสิทธิ์ตรงหน้า หวงเซี่ยงพยักหน้าติดๆ กัน เอ่ยตอบทันที“ด้วยกำลังพลเหล่านี้ ผู้น้อยจะต้องนำสิ่งที่ท่านต้องการมามอบให้ได้อย่างแน่นอน”
…
