ซี่ยงมองสถานการณ์ภายนอกผ่านหน้าต่าง แล้วหันกลับมาพูดกับชายวัยกลางคนที่สวมชุดพ่อบ้านที่อยู่ไม่ไกล
“พ่อบ้าน เรื่องที่ข้าให้เจ้าจัดการเป็นอย่างไรบ้าง?”
“นายท่าน ตามที่ท่านสั่ง สิ่งสำคัญต่าง ๆ ได้เตรียมพร้อมเกือบหมดแล้ว แต่สิ่งอื่นที่เหลือ… ท่านไม่ต้องการจริงๆ หรือ? นั่นเป็นสิ่งที่พวกเราทำงานหนักมาหลายสิบปี”
พ่อบ้านโค้งคำนับ
“ต้องการหรือ?”
หวงเซี่ยงหันหลังกลับมาพูดด้วยเสียงทุ้ม
“ถ้าอยากได้มัน เจ้าก็ต้องมีชีวิตรอดก่อน”
“ในสถานการณ์เช่นนี้ ยิ่งพวกเราอยู่ที่นี่นานเท่าใด ก็จะยิ่งอันตรายเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น”
พูดจบ หวงเซี่ยงก็มองออกไปนอกหน้าต่างเป็นครั้งสุดท้าย แล้วหันกลับมาสั่งว่า
“บอกคนข้างล่างให้ออกเดินทางได้เลย”
…
ไม่นานหลังจากนั้น ผู้คนด้านล่างเวทีก็ฟื้นคืนสติจากความตกใจที่ผู้อาวุโสทั้งสามของตระกูลซุนเสียชีวิต ตามมาด้วยเสียงวิพากษ์วิจารณ์อย่างอึกทึก
ในขณะนี้ ทุกคนมองไปยังกลุ่มคนจากจวนผู้ว่าการบนเวทีด้วยสายตาที่แตกต่างไปจากเดิม
หากพูดว่าเมื่อเผชิญหน้ากับสามตระกูลใหญ่ผู้สร้างกฎเกณฑ์ของเมืองเทียนหนาน ในดวงตาพวกเขาจะเต็มไปด้วยความหวาดกลัว
แต่เมื่อพวกเขามองกลุ่มคนจากจวนผู้ว่าการ กลับเป็นความเกรงขาม ทั้งเคารพและเกรงกลัว!
เมื่อผู้อาวุโสทั้งสามของตระกูลซุนเสียชีวิต การประชุมพิจารณาคดีก็เข้าสู่ช่วงสุดท้ายอย่างสมบูรณ์
เฉินโหยวเข้ามาใกล้และถามว่า
“ท่านผู้ว่าการ ตอนนี้พวกเราควรทำอย่างไรต่อ”
หลี่เต้
