องของตนมากขึ้นเรื่อย ๆ ความโกรธแค้นนั้นก็แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวในทันที
ไม่นานนัก เสียงร้องโหยหวนอย่างทรมานก็ดังออกมาจากปากของซุนเจิ้ง
เจิ้งเสวียนมองแผ่นเนื้อบาง ๆ ที่ถูกมีดเฉือนออกมา พลางพึมพำกับตัวเองว่า
“มีดแรก…”
หลังจากนั้น เสียงร้องของซุนเจิ้งก็ดังไม่ขาดหู
ที่ด้านข้าง เหล่าผู้นาสกุลซุนที่เหลืออีกไม่กี่สายได้ยินเสียงจนขนหัวลุก พวกเขาถึงกับไม่กล้าแม้แต่จะมองสักแวบเดียว
ในใจของพวกเขาตอนนี้ เกลียดปากของซุนเจิ้งเข้ากระดูกดำแล้ว
เดิมที อย่างมากพวกเขาก็คงเหมือนกับคนอื่น ๆ ที่แค่ต้องตายเท่านั้น แต่ตอนนี้ ซุนเจิ้งได้เพิ่มทางเลือกอีกหนึ่งอย่างให้พวกเขาด้วยความสามารถของตัวเขาเอง
