าตั้งแต่เมื่อใด
ทหารกองทัพฝูถูผู้นี้ดื่มเหล้าหนึ่งอึก แล้วพ่นออกจากปากไปบนใบดาบ กลิ่นอายสังหารจากร่างกายของเขาแผ่ออกมาอย่างเป็นธรรมชาติ
ภาพนี้กระตุ้นซุนเจี๋ยในทันที ร่างกายของเขาสั่นเทาทั้งตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวร้องตะโกนว่า
“อย่าฆ่าข้า อย่าฆ่าข้า ข้ายังไม่อยากตาย!”
เขาสังเกตเห็นซุนเต๋อโหวที่อยู่ด้านหน้าสุด จึงร้องเสียงดังอย่างอดไม่ได้
“ท่านประมุขตระกูล ช่วยข้าด้วย!”
ใบหน้าของซุนเต๋อโหวสีดำคล้ำไปหมด ขนาดตัวเขาเองยังช่วยไม่ได้ แล้วจะไปช่วยใครได้?
อาจเป็นเพราะถูกกระตุ้นมากเกินไป ซุนเจี๋ยจึงตกใจจนทั้งอุจจาระและปัสสาวะไหลออกมาพร้อมกัน
“ประหาร!”
พร้อมกับคำสั่งของเสวียปิง ดาบใหญ่ในมือของทหารกองทัพฝูถูก็ฟันลงมาอย่างไร้ความปรานี
ในชั่วขณะถัดมา เสียงโหยหวนพลันหยุดลง ศีรษะหนึ่งลอยออกไปตกลงข้าง ๆ
เป็นเรื่องบังเอิญที่ใบหน้าของศีรษะนั้นหันตรงไปยังผู้คนด้านล่างพอดี
เมื่อเห็นศีรษะของซุนเจี๋ย คนส่วนใหญ่ในฝูงชนพลันมีสีหน้างงงัน แต่มีคนไม่มากนักที่แสดงความหวาดกลัวออกมา กลับมีความรู้สึกสะใจเสียมากกว่า
ราวกับว่าพวกเขารอคอยที่จะเห็นภาพนี้มานานแล้ว
หลังจากที่ซุนเจี๋ยตาย ผู้ที่มาให้การเป็นพยานต่างตกตะลึงไปชั่วครู่ ก่อนจะก้มศีรษะคำนับหลี่เต้าพร้อมกับตะโกนด้วยความตื่นเต้นว่า
“ขอบพระคุณท่านผู้ว่าการที่ช่วยประหารคนชั่วให้พวกเรา”
หลี่เต้าพยักหน้าให้กับพวกเขาขณะที่ได้ยินเสียงแจ้งเตือนจากระบบ จากนั้นก็ม
