ป็นผู้คนจากทั่วทุกสารทิศในเมืองเทียนหนานที่รีบมาดูความคึกคัก
เมื่อขบวนรถแหวกฝ่าฝูงชนเข้าไป หลี่เต้าก็เห็นเวทียกพื้นขนาดใหญ่ในพื้นที่โล่งตรงกลาง
หลี่เต้าโบกมือ กองทัพฝูถูก็กระจายตัวออกไปทันที ใช้กำแพงมนุษย์กั้นฝูงชนรอบข้างให้ห่างจากเวทีราวสามจั้ง
หลังหลี่เต้าลงจากม้า ร่างหนึ่งก็ตรงเข้ามาหา
เถี่ยซานประสานมือคำนับอย่างเคารพและกล่าวว่า
“ท่านผู้ว่าการ โชคดีที่ไม่ทำให้ผิดหวัง ทุกอย่างได้เตรียมพร้อมตามคำสั่งของท่านแล้ว”
“รบกวนพวกเจ้าแล้ว”
หลี่เต้าพยักหน้า
เถี่ยซานยิ้มเล็กน้อย
“ทั้งหมดเป็นความดีความชอบของคุณหนู นางเป็นผู้คอยกำกับคนงานให้ประกอบเวทีนี้ตลอดทั้งคืน”
“งั้นรึ?”
หลี่เต้ามองสำรวจรอบ ๆ
“แล้วซานเหนียงอยู่ที่ใด?”
เถี่ยซานมองไปทางด้านข้าง
หลี่เต้ามองตามสายตาของเถี่ยซานไป เห็นที่ไม่ไกลจากเวทีสูง มีหอแห่งหนึ่งที่หน้าต่างถูกเปิดไว้ บนนั้น หญิงงามเลิศผู้หนึ่งถือถ้วยชาในมือขาวดั่งหยกชูขึ้นให้เขา
เมื่อเห็นเช่นนั้น หลี่เต้าจึงพยักหน้าให้เล็กน้อย
ทันใดนั้น ราวกับว่าเขาสังเกตเห็นบางสิ่ง สายตาจึงมองไปยังหอของเรือนทั้งสองข้างอย่างรวดเร็ว และได้เห็นหน้าต่างสองบานเช่นกัน แต่ทั้งสองบานนี้เปิดแง้มไว้ครึ่งหนึ่ง
หลี่เต้ายิ้มบาง เดินกลับไปขึ้นด้านข้างของเวทีสูง หาเก้าอี้ที่ตระกูลเถี่ยเตรียมไว้ให้แล้วนั่งลง
ทันทีที่เขานั่งลง รอยยิ้มบางบนใบหน้าก็จางหายไป ความกดดันที่มองไม่เห็นแผ่ออกมาจากร่างของเขาในทันที
