ทหาร หรือทำร้ายชีวิตนักโทษ พวกท่านสามารถลงโทษนักโทษในรถขังได้เล็กน้อย เพื่อระบายความแค้นในใจ”
เมื่อมองดูสีหน้าสงสัยของผู้คนในฝูงชน เฉินโหยวจึงมองไปรอบ ๆ จากนั้นก็ควบม้าไปหาหญิงชราคนหนึ่งที่ถือตะกร้าและยืนอยู่นอกกองทัพฝูถู
เมื่อเห็นเฉินโหยวเดินเข้ามา ฝูงชนเกิดความวุ่นวายขึ้น โดยเฉพาะหญิงชราที่อยากจะหลบไปด้านหลังโดยสัญชาตญาณ แต่เพราะมีคนมากมายเกินไปจึงไม่สามารถหลบได้
เมื่อมาถึงตรงหน้าหญิงชรา เฉินโหยวก้มมองดูสิ่งของในตะกร้าแล้วถามว่า
“ท่านป้า ไข่ในตะกร้าของท่านขายหรือไม่?”
“ให้…ให้…”
หญิงชราสะดุ้งโหยง รีบส่งตะกร้าให้ด้วยความกลัว แต่ในดวงตากลับมีแววอาลัยอยู่
หลังจากรับตะกร้ามา เฉินโหยวไม่ได้พูดอะไรมาก เขาหยิบไข่ออกมาหนึ่งฟอง แล้วล้วงเหรียญทองแดงจากอกเสื้อซึ่งมีค่ามากพอที่จะซื้อไข่ได้สิบฟองโยนลงไปในตะกร้า
“สิ่งเหล่านี้คืนให้ท่าน ข้าต้องการเพียงฟองเดียวก็พอ”
พูดจบ เขาก็ ‘ยัดเยียด’ ตะกร้าคืนให้
หลังจากนั้น ภายใต้สายตาของทุกคน เฉินโหยวเดินไปที่รถขังคันหนึ่ง บังเอิญเหลือเกินที่เขาเดินมาถึงรถขังของซุนเซิ่ง
ซุนเซิ่งพลันพูดด้วยความหวาดกลัว
“เจ้าจะทำอะไร?”
เฉินโหยวไม่สนใจ แต่กลับมองไปรอบ ๆ และกล่าวว่า
“ต่อจากนี้ การกระทำของข้า พวกเจ้าทั้งหมดสามารถทำกับพวกมันได้”
ในชั่วขณะถัดมา ไข่ฟองนั้นก็วาดเส้นโค้งอันงดงามตกลงบนใบหน้าของซุนเซิ่ง
ภาพที่แม้จะไม่ได้ทำร้ายร่างกายมากนัก แต่กลับเป็นการดูหมิ่นอย่างร
