ุนแรง ทำให้ทุกคนรอบข้างต่างตะลึงไปชั่วขณะ
เฉินโหยวเอ่ยขึ้น
“พวกเจ้าเข้าใจแล้วหรือไม่ว่าการลงโทษเล็กน้อยคืออะไร? นอกจากไข่แล้ว ใบผักเน่า ก้อนหินเล็ก ๆ ก็ใช้ได้ เพียงแค่ไม่ทำให้ถึงแก่ชีวิตก็พอ”
ในตอนนั้นเอง ซุนเซิ่งถึงได้สติกลับมาจากความอับอาย ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธ
การถูกทำให้อับอายเช่นนี้ต่อหน้าผู้คนมากมาย รู้สึกแย่ยิ่งกว่าการถูกแทงด้วยมีดเสียอีก
เขาผู้เป็นผู้นาสกุลซุนสายรองที่สาม ไม่เคยได้รับความอัปยศเช่นนี้มาก่อน
เมื่อเห็นผู้คนเบื้องล่างมองเขาด้วยสายตาประหลาด ซุนเซิ่งจึงตวาดด่าอย่างอดไม่ได้
“มองอะไร พวกไพร่ต่ำช้า หากพวกเจ้ากล้าแตะต้องข้าแม้แต่นิด ก็ลองดูสิ”
เมื่อถูกสายตาของซุนเซิ่งกวาดมอง ผู้คนกลุ่มนั้นก็ก้มหน้าหลบโดยสัญชาตญาณ
พอเห็นภาพนี้ ซุนเซิ่งก็อดไม่ได้ที่จะหัวเราะลั่น
“เจ้าพูดมากมายไปก็ไร้ประโยชน์ พวกต่ำช้าเหล่านี้กล้าที่จะ…”
ซุนเซิ่งยังพูดไม่ทันจบ จู่ ๆ ก็มีไข่ลูกหนึ่งลอยมาจากที่ไหนสักแห่ง ตรงเข้าปะทะปากของเขาพอดี
