“ฮ้า!”
บรรพบุรุษตระกูลซุนถอนหายใจยาว พ่นไอขาวออกจากปาก ทันใดนั้น เขาก็เงยหน้าขึ้นอย่างรวดเร็ว ดวงตาสีแดงฉานกวาดมองไปรอบ ๆ
เมื่อสังเกตเห็นหลี่เต้าและซุนเต๋อโหว เขาก็ขยับจมูกสูดกลิ่นในอากาศ เมื่อได้กลิ่นคาวเลือด ความป่าเถื่อนในตัวเขาก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
แต่เมื่อบรรพบุรุษตระกูลซุนเงยหน้ามองหลี่เต้าที่อยู่ตรงหน้า เขาก็ลังเลไปชั่วขณะ
ในชั่วขณะถัดมา เขากันศีรษะไปมองซุนเต๋อโหวที่อยู่ห่างออกไป
“ฮึ่ม!”
เมื่อเห็นซุนเต๋อโหว พลังในตัวบรรพบุรุษตระกูลซุนก็พลุ่งพล่านขึ้นอีกครั้ง
ซุนเต๋อโหวที่ถูกจ้องด้วยดวงตาสีแดงฉานคู่นั้น ทั้งตัวเขาก็พลันหนาวสั่น ขนทั่วร่างลุกชันในทันที
“นี่มัน….”
ในขณะนั้น ซุนเต๋อโหวนึกถึงคำเตือนที่เคยอ่านในคัมภีร์วิชาปีศาจเลือดตอนที่เขาฝึกฝน
ในนั้นบอกว่า ผู้ที่ฝึกวิชาปีศาจเลือด เมื่อฝึกจนกลายเป็นปีศาจเลือด จะจ้องเล่นงานผู้ที่มีสายเลือดใกล้ชิดกับตนเองก่อน
หรือว่า… เมื่อคิดถึงจุดนี้ ซุนเต๋อโหวก็อดกลืนน้ำลายไม่ได้
หืม?
เมื่อซุนเต๋อโหวได้สติกลับมาและเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เขาก็พบว่าบรรพบุรุษตระกูลซุนได้หายไปโดยไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่
และในเวลานั้นเอง เสียงลมหายใจต่ำ ๆ ก็ดังขึ้นที่ด้านหลังศีรษะของเขา
ในชั่วขณะนั้น เหงื่อมากมายพลันผุดออกมาบนใบหน้าของซุนเต๋อโหวทันที
เขาค่อย ๆ หันหลังกลับไปอย่างระมัดระวัง ใบหน้าอันน่าสะพรึงกลัวของบรรพบุรุษตระกูลซุนแทบจะแนบชิดกับใบหน้าของเขา
“ฮึ่ม!”
ในชั่ว
