เมื่อมองดูทหารพลีชีพตรงหน้า ซุนเต่อโหวก็เอ่ยเสียงต่ำว่า
“สิ่งที่พวกเจ้าต้องทำในคืนนี้คือบุกเข้าไปในจวนผู้ว่าการเพื่อสังหารผู้คน พร้อมกับค้นหาคนตระกูลซุนที่ถูกจับกุม”
“แต่ต้องจำไว้ว่า ไม่ว่าจะจับหรือทำให้สลบก็ตาม ห้ามสังหารผู้ว่าการคนใหม่เด็ดขาด เข้าใจหรือไม่?”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เหล่าทหารพลีชีพก็พยักหน้าพร้อมกัน
เห็นดังนั้น ซุนเต่อโหวจึงหันไปพยักหน้าให้ซุนซิวและซุนเฉิง บรรพบุรุษทั้งสองของตระกูลซุน
ซุนซิวเงยหน้ามองท้องฟ้าเอ่ยขึ้นว่า “ถ้าเช่นนั้นก็ลงมือเถอะ ยิ่งลงมือเร็วก็ยิ่งจบเร็ว”
ไม่นานหลังจากนั้น บนถนนยาวที่ว่างเปล่าหน้าประตูใหญ่ของจวนผู้ว่าการ
คนที่สวมชุดทหารพลีชีพของตระกูลซุนทั้งหมดได้มารวมตัวกันที่นี่
เมื่อมองดูจวนผู้ว่าการที่เงียบสงบ ซุนเต่อโหวส่งสัญญาณทางสายตาให้กับทหารพลีชีพที่อยู่ข้างกาย
หลังจากนั้น เหล่าทหารพลีชีพก็มาถึงกำแพงทั้งสองด้านของจวนผู้ว่าการ
หลังจากสบตากัน ทหารพลีชีพทั้งหมดก็ใช้วิทยายุทธ์กระโดดขึ้นไปบนชายคาพร้อมกัน
แต่ในชั่วขณะถัดมา เสียงแหวกอากาศนับไม่ถ้วนก็ดังขึ้นภายในจวนผู้ว่าการ
ตามมาด้วยลูกธนูมากมายที่พุ่งออกมาจากความมืด พุ่งเข้าใส่เหล่านักฆ่าที่อยู่บนหลังคาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นเหตุการณ์นี้ เหล่านักฆ่าต่างก็ตกใจ รีบคว้าอาวุธในมือขึ้นมาหลบหลีก
แต่เนื่องจากห่าธนูหนาแน่นและมาเร็วเกินไป ทหารพลีชีพจำนวนมากจึงหลบไม่ทัน ถูกยิงด้วยธนูจนร่างพรุนเหมือนรังผึ้ง
เพีย
