งนักฆ่าบางส่วนเท่านั้นที่กระโดดลงจากชายคาหลบลูกธนูได้ทัน
เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหันนี้ ทำให้ซุนเต่อโหวและบรรพบุรุษตระกูลซุนทั้งสองที่ยังอยู่นอกจวนผู้ว่าการตกใจ
ไม่คิดว่าจวนผู้ว่าการจะวางกับดักไว้ล่วงหน้า ในขณะที่พวกเขาบุกโจมตีกลางดึก
ตามมาด้วยเสียงฝีเท้าที่ดังขึ้นจากถนนทั้งสองด้านโดยที่พวกเขายังไม่ทันได้ตั้งตัว
ไม่นานภายใต้แสงจันทร์ พวกเขาก็เห็นกลุ่มคนสวมเกราะหนักสีดำเดินมาทางพวกเขาจากถนนทั้งสองด้าน
ซุนเต่อโหวจำเกราะหนักที่คนเหล่านี้สวมใส่ได้ในแวบแรก เห็นได้ชัดว่าเป็นทหารม้าของจวนผู้ว่าการเช่นก่อนหน้านี้ เพียงแต่ครั้งนี้ไม่มีม้าเท่านั้น
หลังจากนั้นเขาเห็นเงารางสีดำปรากฏขึ้นบนกำแพงทีละคน ทุกคนถือคันธนูยาวโดยมีลูกธนูเล็งตรงมาที่พวกเขา
เมื่อระยะห่างจากกลุ่มตระกูลซุนมีไม่มากแล้ว กองทัพฝูถูก็หยุดลงโดยพร้อมเพรียงกันอย่างเป็นระเบียบ
บรรยากาศในขณะนั้นพลันเริ่มหนักอึ้งขึ้น
ในขณะที่บรรยากาศหนักอึ้งจนถึงขีดสุด เสียงประตูเปิดก็ดังขึ้น
ซุนเต่อโหวและคนอื่นต่างเงยหน้าขึ้นมอง ประตูใหญ่สีแดงชาดของจวนผู้ว่าการค่อยๆ ถูกเปิดออกจากด้านใน
ตามมาด้วยหลี่เต้าในชุดสีดำปักลายทองที่เดินออกมาอย่างเชื่องช้า
เมื่อเห็นซุนเต่อโหว หลี่เต้าก็มีรอยยิ้มบางปรากฏบนใบหน้า
“ท่านประมุขตระกูลซุนมาเยี่ยมเยียนหรือ?”
จากนั้นเขาก็มองดูนักฆ่าตระกูลซุนที่ตายอยู่สองข้างกำแพงพลางส่ายหน้าพูดว่า
“แต่ถ้ามาเยี่ยมเยียน ทำไมไม่เข้
