าประตูหน้าเล่า สุดท้ายพวกเจ้าก็พลาดท่าทำให้คนตายไปมากมายเช่นนี้”
ซุนเต่อโหวได้ยินน้ำเสียงเยาะเย้ยในคำพูดของหลี่เต้า สีหน้าของเขาพลันดำทะมึนทันที
เมื่อมองดูการซุ่มโจมตีรอบตัว เขาก็ถามขึ้นด้วยความสงสัยในใจอย่างอดไม่ได้
“เจ้า… เจ้ารู้ได้อย่างไรว่าข้าจะมา?”
“ข้าไม่ทราบเลยว่าประมุขตระกูลซุนจะมาคืนนี้” หลี่เต้าส่ายหน้ากล่าว
“แล้วพวกนี้…”
หลี่เต้าเงยหน้าขึ้นยิ้มบาง “สถานที่สำคัญเช่นจวนผู้ว่าการนี้ หากมียามรักษาการณ์มากหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องผิดปกตินี่”
“เจ้า…!”
ซุนเต่อโหวโกรธจัดจนอยากจะด่าออกมา แต่ถูกซุนซิวที่อยู่ด้านข้างขัดจังหวะเสียก่อน
ซุนซิวไม่สนใจซุนเต่อโหว แต่กลับมองไปที่หลี่เต้าแล้วเอ่ยถามเสียงต่ำ
“เจ้าคือผู้ว่าการคนใหม่แห่งดินแดนทางใต้หรือ?”
หลี่เต้ามองดูใบหน้าที่ไม่คุ้นเคย ซึ่งสามารถกดดันจนซุนเต่อโหวไม่กล้าพูดได้ เขาเลิกคิ้วถามว่า
“ท่านคือ…”
“ซุนซิว บรรพบุรุษตระกูลซุน”
“บรรพบุรุษตระกูลซุน?”
หลี่เต้าดวงตาวาววับ เดิมทีคิดว่าคืนนี้สามารถล่อซุนเต่อโหวมาได้ก็นับว่าดีมากแล้ว ไม่คิดว่าจะได้ปลาตัวใหญ่เช่นนี้
ซุนซิวมองไปรอบๆ ก่อนจะเอ่ยว่า “ท่านผู้ว่าการหลี่ ในเมื่อเจ้าค้นพบพวกเราแล้ว ข้าก็จะให้โอกาสจวนผู้ว่าการของพวกเจ้าถอยหนึ่งก้าว”
“โอกาสถอยหนึ่งก้าว?” หลี่เต้าเลิกคิ้ว
“เดิมทีคืนนี้จวนผู้ว่าการของพวกเจ้า นอกจากตัวเจ้าที่เป็นผู้ว่าการแล้ว คนที่เหลือจะไม่มีใครรอดชีวิตสักคน”
“แต่ตอนนี้หากเจ้าส
