ไม่ได้”
“สิ่งที่ข้าอยากจะบอกท่านก็คือ ดินแดนทางใต้นี้ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของต้าเฉียน เมืองเทียนหนานก็เช่นกัน ดังนั้นข้าจึงขอเตือนท่านสักคำว่า หากเป็นไปตามกฎหมายของต้าเฉียนก็ไม่เป็นไร แต่หากท่านผู้นำตระกูลซุนคิดจะใช้วิธีการข่มขู่บังคับผู้อื่น ข้าแนะนำให้ท่านล้มเลิกความคิดนั้นเสีย หากมีการกระทำที่ผิดกฎหมาย ข้าในฐานะผู้ว่าการแห่งดินแดนทางใต้จะไม่ปล่อยไปโดยง่ายแน่”
หลังจากฟังคำพูดของหลี่เต้าจบ สีหน้าของซุนเซิ่งก็เปลี่ยนเป็นไม่สู้ดีทันที
ปกติแล้วเขามักจะเป็นฝ่ายใช้คำพูดเตือนผู้อื่น แต่เมื่อไหร่กันที่มีคนกล้าใช้คำพูดมาเตือนเขาในเมืองเทียนหนานแห่งนี้?
ดังนั้น…
“ท่านผู้ว่าการหลี่ พวกเราอยู่ร่วมกันอย่างสงบสุขไม่ดีกว่าหรือ?”
ซุนเซิ่งกล่าวด้วยสีหน้าเคร่งขรึม
“การอยู่อย่างสงบย่อมเป็นสิ่งดี แต่…”
หลี่เต้าจ้องมองซุนเซิ่งแล้วค่อย ๆ เอ่ยทีละคำว่า
“แต่น่ากลัวว่าจะมีบางคนไม่เคารพกฎหมาย เหยียบย่ำผู้อื่น”
“กฎเกณฑ์ของเมืองเทียนหนานเป็นเช่นนี้มาหลายสิบปี แล้วท่านผู้ว่าการหลี่ต้องการจะล้มล้างมันหรือ?”
ซุนเซิ่งหัวเราะเย็นชากล่าว
“กฎเกณฑ์ที่ไม่สมเหตุสมผล ล้มล้างไปแล้วจะเป็นไร”
หลี่เต้ากล่าวด้วยสีหน้าสงบนิ่ง
“ท่านไม่กลัวว่าจะทำให้ตัวเองเดือดร้อนหรือ?”
“เดือดร้อนหรือ?”
หลี่เต้ายิ้มอย่างสงบ
“นั่นก็ต้องดูว่าอีกฝ่ายแข็งแกร่งพอหรือไม่”
“ท่าน…”
ซุนเซิ่งพูดไม่ออกชั่วขณะ ไม่รู้จะใช้คำพูดใดโต้กลับไป โดยเฉพาะอย่างยิ่ง
