รอก ถึงเขาจะอยากทำอะไรจริง ข้าก็ไม่เชื่อว่าเขาจะทำสำเร็จ เหมือนครั้งที่แล้วนั่นแหละ”
เมื่อได้ยินประโยคหลัง เถี่ยซานเหนียงก็เข้าใจในทันทีว่าหลี่เต้ากำลังพูดถึงอะไร นั่นคือเรื่องที่นางปิดบังวิชากำลังภายใน ชั่วขณะนั้นนางจึงไม่รู้จะพูดอย่างไร
ในตอนนั้นเอง คำพูดของปี้โหยวเอ๋อร์ก็ได้ช่วยคลี่คลายสถานการณ์ให้นาง
“คนชั่ว ครั้งที่แล้วทำไมหายไปโดยไม่บอกลากัน ข้ายังรอให้เล่าเรื่องราวตอนต่อไปอยู่เลยนะ”
เถี่ยซานเหนียงรีบพูดต่อ
“ใช่แล้ว ครั้งที่แล้วคุณชายหลี่จากไปโดยไม่บอกลา โหยวเอ๋อร์เสียใจอยู่นานเชียว”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่เต้าจึงมองไปที่ปี้โหยวเอ๋อร์ สายตานางเปลี่ยนจากตื่นเต้นดีใจเป็นน้อยใจ เขายิ้มบางเอ่ยอธิบาย
“มีเรื่องด่วนที่บ้าน จึงต้องจากไปชั่วคราว”
ในตอนนั้นเอง จู่ ๆ เถี่ยซานเหนียงก็พูดขึ้นอย่างกะทันหัน
“ถ้าเช่นนั้น ครั้งนี้คุณชายหลี่คงจะไม่หายไปอย่างกะทันหันอีกใช่หรือไม่”
“ตอนนี้ข้าก็ยังปฏิบัติหน้าที่อยู่ในเมืองเทียนหนาน จะหายตัวไปได้อย่างไร”
หลี่เต้าส่ายหน้ากล่าว
เถี่ยซานเหนียงกล่าวด้วยสีหน้าที่ค่อนข้างซับซ้อน
“เกือบลืมไปเสียแล้ว คุณชายหลี่เต้าตอนนี้ท่านได้กลายเป็นท่านผู้ว่าการแล้ว”
เมื่อนึกถึงตรงนี้ นางก็รู้สึกว่าตนเองเสียเปรียบอย่างมาก
คิดดู เมื่อก่อนนางเป็นคุณหนูสามตระกูลเถี่ย ส่วนอีกฝ่ายเป็นเพียงนักพเนจรที่ต้องอาศัยกองคาราวานของตระกูลเถี่ยเพื่อไปเมืองหลวง
แต่ผลลัพธ์คือ เวลาผ่านไป
