หลังจากเดินผ่านห้องรับรองของตระกูลเหมียว หลี่เต้าก็ได้พบกับห้องรับรองของตระกูลหวง
สุดท้ายหลี่เต้ามาถึงด้านนอกห้องรับรองของตระกูลซุน
ขณะที่เขากำลังจะเดินวนกลับไป จู่ ๆ ก็หยุดอยู่กับที่ สายตามองไปยังห้องรับรองตระกูลซุน หูของเขาผึ่งโดยไม่รู้ตัว
ในเวลาเดียวกัน
ภายในห้องรับรองของตระกูลซุน
ซุนเซิ่งนั่งอยู่ด้านหนึ่ง และตรงข้ามกับเขาคือเถี่ยซานเหนียงที่สวมชุดกระโปรงยาวสีทองอ่อน
เมื่อมองดูโฉมหน้าของเถี่ยซานเหนียง ดวงตาของซุนเซิ่งก็ไม่อาจซ่อนความตื่นตะลึงได้ เขากล่าวว่า
“ข้าได้ยินมาว่าสามนางแห่งตระกูลเถี่ยมีความงามตามธรรมชาติ โดดเด่นที่สุดในเมืองหลวง วันนี้ได้พบแล้ว ไม่ธรรมดาเลยจริงๆ”
เถี่ยซานเหนียงยิ้มเล็กน้อย
“ผู้นำตระกูลซุนช่างมีน้ำใจ”
“ไม่ทราบว่าคุณหนูเถี่ยมาที่นี่ด้วยเรื่องอะไร?”
ซุนเซิ่งยกถ้วยชาขึ้นจิบ
เมื่อซุนเซิ่งถาม เถี่ยซานเหนียงก็ไม่พูดอ้อมค้อม กล่าวตรง ๆ ว่า
“แน่นอนว่าเป็นเรื่องการค้า ในฐานะหนึ่งในสามตระกูลใหญ่แห่งเมืองเทียนหนาน ตระกูลเถี่ยรู้ดีว่าหากต้องการทำการค้าในดินแดนทางใต้นี้ ย่อมหลีกเลี่ยงพวกท่านไม่ได้ และในขณะเดียวกัน…”
พูดถึงตรงนี้เถี่ยซานเหนียงหยุดชั่วครู่ แล้วเงยหน้าขึ้นพูดต่อ
“ในขณะเดียวกันก็หลีกเลี่ยงคนที่อยู่เบื้องหลังพวกท่านไม่ได้เช่นกัน”
“ฮ่าฮ่าฮ่า”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ ซุนเซิ่งก็หัวเราะออกมาอย่างอดไม่ได้ทันที เขาชูนิ้วโป้งขึ้นพลางกล่าว
“ต้องบอกว่าสมแล้วที่เป็นเถี
