่ยซานเหนียงผู้ทำกำไรไม่ขาดทุน มีสายตาแหลมคมจริงๆ”
“แต่ว่า…”
รอยยิ้มของซุนเซิ่งหยุดลงกะทันหัน เขาค่อย ๆ เอื้อนเอ่ย
“ตระกูลเถี่ยของพวกเจ้า คงไม่ได้คิดจะได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลซุนของพวกเราด้วยเพียงคำพูดเดียวกระมัง การทำการค้าเช่นนี้ไม่ดีนัก”
คิ้วงามของเถี่ยซานเหนียงขยับเล็กน้อย
“ไม่ทราบว่าผู้นำตระกูลซุนต้องการอะไร?”
เมื่อได้ยินดังนั้น ซุนเซิ่งก็เงยหน้าขึ้นมองใบหน้างดงามของเถี่ยซานเหนียง แล้วเอ่ยถามทันที
“ไม่ทราบว่าคุณหนูเถี่ยมีคู่หมั้นแล้วหรือไม่?”
หืม?
เถี่ยซานเหนียงขมวดคิ้ว
“ยังไม่มี ไม่ทราบว่าผู้นำตระกูลซุนหมายความว่าอย่างไร”
“ไม่มีก็ดี”
ซุนเซิ่งพูดกับตัวเองประโยคหนึ่ง จากนั้นก็กล่าวว่า
“ข้ามีคนเก่งของตระกูลซุนคนหนึ่ง จะแนะนำให้เจ้า ดีหรือไม่”
“หากเรื่องนี้สำเร็จ อย่าว่าแต่เพียงสายที่สามของตระกูลซุนเลย แม้แต่สายอื่น ๆ ข้าก็สามารถจัดการให้เจ้าได้ ถึงขนาดว่าทางตระกูลหวงและตระกูลเหมียวนั้น ข้าก็สามารถช่วยพวกเจ้าพูดได้”
เถี่ยซานเหนียงตกตะลึงไปชั่วครู่ แต่ก็กลับมาสงบได้อย่างรวดเร็ว หากเป็นนางในสมัยแรกเริ่ม เมื่อเผชิญกับคำขอที่ไร้เหตุผลเช่นนี้ นางอาจจะโกรธจัดและเดินจากไปทันทีแล้ว
แต่ปัจจุบันนางผ่านประสบการณ์มามากมาย และได้พบเจอผู้คนหลากหลายรูปแบบ จึงรู้สึกชินชากับเรื่องเช่นนี้ เพราะด้วยรูปโฉมของนาง นางเคยเผชิญกับสถานการณ์ที่น่าอึดอัดยิ่งกว่านี้มาแล้ว
หลังจากครุ่นคิดในใจสักครู่ เถี่ย
