เมื่อได้ยินคำพูดของเถี่ยซาน หลี่เต้าก็ขยับหูเล็กน้อย
“หินเหล็กอุกกาบาตจากนอกโลกที่ทั้งหนักและแข็ง?”
สิ่งนี้ทำให้หลี่เต้าสนใจขึ้นมาทันที
เขารู้สึกว่าขาดอาวุธที่ถนัดมือไปตั้งแต้ง้าวมังกรทมิฬหัก
หากหินนี้ดีจริง เขาสามารถนำมาหลอมสร้างง้าวมังกรทมิฬขึ้นมาใหม่ได้
หลังแนะนำเสร็จ บรรยากาศในงานกลับเงียบสงัด
เพราะสำหรับชาวยุทธ์แล้ว อาวุธที่หนักเกินไปนั้นไม่สะดวกในการต่อสู้
เถี่ยซานเริ่มกังวลว่าของชิ้นนี้จะขายไม่ออก
ขณะที่เขากำลังจะประกาศปิดการประมูล เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากชั้นสอง
“หนึ่งพันตำลึงทอง!”
ผู้คนมากมายต่างหันความสนใจไปที่หลี่เต้า
สายตาของสามตระกูลใหญ่มองมาเพียงแวบเดียวและไม่มีใครขยับ
พวกเขาไม่อยากเป็นศัตรูกับท่านผู้ว่าการเพียงเพราะก้อนหินก้อนเดียว
เถี่ยซานเคาะค้อนพลางหัวเราะกล่าว
“ในเมื่อไม่มีผู้ใดเสนอราคาแข่ง”
“หินเหล็กจากนอกโลกชิ้นนี้ก็เป็นของท่านผู้ว่าการแล้ว”
หลังประมูลได้ หลี่เต้าก็กลับมานั่งลงตามเดิม
สิ่งของชิ้นต่อ ๆ ไปไม่ได้ดึงดูดใจเขาอีก
หลี่เต้าเริ่มรู้สึกเบื่อหน่ายกับการนั่งนิ่ง ๆ
เขาลุกขึ้นยืนและพูดกับจิ่วเอ๋อร์
“จิ่วเอ๋อร์เจ้าอยู่ที่นี่ต่อเถิด”
“ข้าจะออกไปเดินเล่นสักหน่อย”
“อืม ข้าจะรอคุณชายอยู่ที่นี่”
หลี่เต้าเดินออกจากห้องรับรองไป
เขาสังเกตเห็นสาวใช้สองคนที่เถี่ยซานจัดไว้ให้
“ที่นี่ข้าสามารถเดินไปมาได้ตามใจชอบหรือไม่”
สาวใช้ตอบอย่างนอบน้อม
“นอกจากชั้นบนสุดแล้ว ที่อื่น ๆ
