ียงหมัดเดียว
ตูม!
เมื่อหมัดนี้ปะทะลงไป ศีรษะของชายชราสกปรกก็จมลงไปในแผ่นหินทันที ทำให้เศษหินมากมายแตกกระจายออกมา
“หัวหน้า!” ในตอนนั้นเอง เสวียปิงที่อยู่ข้าง ๆ ก็พูดขึ้นมาอย่างติดอ่าง “เมื่อกี้… เมื่อกี้เหมือนมีคลื่นปราณแท้ปรากฏขึ้น”
“อืม ข้าก็เห็นเช่นกัน”
เสวียปิงมองชายชราสกปรกแล้วพูดอย่างระมัดระวัง “ชายชราผู้นี้คงไม่ถูกตีตายไปแล้วกระมัง”
เมื่อได้ยินดังนั้นหลี่เต้าก็ส่ายหน้า “ไม่ตายหรอก น่าจะแค่สลบไปเท่านั้น” ที่พูดเช่นนี้เพราะระบบไม่ได้ส่งเสียงแจ้งเตือนมาให้เขา
“แล้วตอนนี้จะทำอย่างไรต่อ?”
“ในเมื่อไม่ตาย ก็พาเขากลับขึ้นมา รอให้เขาฟื้นแล้วค่อยดูสถานการณ์อีกที”
เสียงหอบหายใจถี่ดังขึ้น ชายชราสกปรกพลันลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ในตอนนี้ แววตาของชายชราสกปรกไม่ได้เหม่อลอยอีกต่อไป แต่กลับสว่างไสวแจ่มชัดเหมือนคนปกติทั่วไป
“ฮู่ว!” หลังจากได้สติ ชายชราสกปรกพลันสูดลมหายใจเย็นเฉียบ ยกมือขึ้นลูบศีรษะตัวเองโดยไม่รู้ตัว แล้วพบว่าตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้ที่ศีรษะของเขาถูกพันด้วยผ้าพันแผล
ทันใดนั้น สายตาคมกริบราวกับมีดของเขาก็กวาดมองไปรอบ ๆ อย่างรวดเร็ว เขาจึงได้เห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งดื่มชาอยู่บนที่นั่งประธาน และตรงข้ามกับชายผู้นั้นคือชายอีกคนที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น
หลังจากนั้นเขากวาดสายตามองสำรวจรอบ ๆ อีกครั้ง และเมื่อมองเห็นได้ชัดเจนแล้ว ม่านตาของเขาก็พลันสั่นไหว ปากพึมพำว่า “นี่คือจวนผู้
