าะเบา ๆ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เสิ่นจงที่อยู่ข้าง ๆ ก็พลันเอ่ยขึ้น “ขันทีจ้าว ครั้งนี้ที่ท่านมา…”
จ้าวอี้ไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่ยิ้มแล้วหยิบพระราชโองการสีทองออกมาจากอกเสื้อ
เมื่อเห็นดังนั้น หลี่เต้าและเสิ่นจงก็ทำความเคารพทันที
จ้าวอี้มองไปที่หลี่เต้าแล้วกล่าวเสียงเบา “แม่ทัพหลี่ พระราชโองการฉบับนี้ฝ่าบาททรงร่างขึ้นเพื่อท่านโดยเฉพาะ”
หลังจากนั้น บรรยากาศรอบตัวก็พลันเปลี่ยนไป เขาค่อย ๆ คลี่พระราชโองการออกและเริ่มอ่านเนื้อหาในนั้น
“ฝ่าบาทผู้ได้รับอาณัติจากสวรรค์ มีพระราชโองการว่า เราได้อ่านรายงานจากหยางหลินแล้ว เมื่อพิจารณาเนื้อหาในรายงาน เราก็รู้สึกปลื้มปีติยิ่งนัก และเข้าใจถึงความดีความชอบของเจ้า หลี่เต้า ดังนั้นจึงออกราชโองการฉบับนี้มาเพื่อมอบรางวัลแก่เจ้า”
“เนื่องจากเจ้ามีความดีความชอบในการปกป้องแคว้น สร้างความสงบภายในและปราบศัตรูภายนอก แสดงความยิ่งใหญ่ของราชวงศ์ต้าเฉียน เราจึงแต่งตั้งเจ้าเป็นขุนนางบรรดาศักดิ์ชั้นหนึ่ง”
“พระราชทานบรรดาศักดิ์ อู่อัน!”
เมื่อได้ยินว่าได้รับแต่งตั้งเป็นบรรดาศักดิ์ชั้นหนึ่ง สีหน้าของหลี่เต้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก เพราะกับความดีความชอบที่เขาสร้างไว้ รางวัลเช่นนี้ก็ถือว่าปกติ
แต่เมื่อได้ยินชื่อบรรดาศักดิ์ สีหน้าของหลี่เต้าก็พลันเปลี่ยนไป ชื่อบรรดาศักดิ์นี้ ฟังดูมีกลิ่นอายของการสังหารอยู่มากทีเดียว
ในขณะที่หลี่เต้ากำลังครุ่นคิด จ้าวอี้ก็อ่านเนื้อหาส่วนที่เหล
