น
“ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครแล้ว”
ฮ่องเต้เห็นภาพนี้แล้วสีหน้าไม่ได้เปลี่ยนแปลงมากนัก ราวกับเขาคาดเดาได้ว่ามันจะเป็นเช่นนี้
หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง ฮ่องเต้ก็เงยหน้าขึ้นแล้วกล่าวว่า
“ในเมื่อพวกเจ้าไม่มีผู้ที่เหมาะสม เช่นนั้นตำแหน่งผู้ว่าการทางใต้ก็ให้อู่อันป๋อลองดูเถิด”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ซุนเชียนก็เผยรอยยิ้มบางบนใบหน้า แล้วก้าวออกมาประสานมือคำนับกล่าวว่า
“ฝ่าบาททรงหลักแหลม ข้าเชื่อว่าด้วยความสามารถของอู่อันป๋อ จะต้องสร้างผลลัพธ์อันน่าอัศจรรย์ให้กับดินแดนทางใต้อย่างแน่นอน”
เมื่อซุนเชียนก้าวออกมา ในท้องพระโรงก็มีขุนนางอีกหลายคนก้าวออกมาเช่นกัน คนเหล่านี้ล้วนเป็นขุนนางในสังกัดของจวนอัครเสนาบดีทั้งสิ้น
หยางหลินมองดูสีหน้าจริงจังของฮ่องเต้ และเข้าใจว่าเรื่องนี้ได้ตัดสินใจแล้ว จึงแสดงสีหน้ากึ่งยินดีกึ่งกังวล
ดีใจที่หลี่เต้าเริ่มต้นด้วยตำแหน่งผู้ว่าการ ซึ่งถือเป็นจุดเริ่มต้นที่สูงมาก สูงจนหลายคนอาจไต่เต้าไปไม่ถึงตำแหน่งนี้ตลอดชีวิต หากจัดการได้ดี ก็จะเป็นประโยชน์อย่างมากต่อเส้นทางการเลื่อนตำแหน่งของหลี่เต้าในอนาคต
ส่วนที่กังวลคือ ตำแหน่งผู้ว่าการในดินแดนทางใต้นั้น เป็นตำแหน่งที่ยากมาก หากทำไม่ดีก็จะเกิดปัญหาใหญ่ได้ และเมื่อเกิดปัญหาขึ้นจริง มองดูซุนเชียนและคนอื่น ๆ ในท้องพระโรง ตอนนั้นพวกเขาคงไม่แสดงสีหน้าดีเช่นนี้อีกต่อไป
หลังจากตัดสินใจเรียบร้อยแล้ว ฮ่องเต้ก็สั่งให้จ้าวจงร่างพระราชโองการทันที
