เมื่อร่างพระราชโองการเสร็จเรียบร้อย รางวัลและตำแหน่งของหลี่เต้าได้รับการกำหนดลงมาแล้ว
ส่วนต่อไปก็คือ เรื่องการพระราชทานรางวัลให้แก่หยางหลินและแม่ทัพคนอื่น ๆ ในกองทัพเจิ้นเป่ย ในช่วงนี้ ไม่มีเรื่องอะไรมากนัก ซุนเชียนและคนอื่น ๆ ก็ไม่ได้ออกมาก่อกวนอีก ทุกอย่างดำเนินไปอย่างเรียบร้อยตามขั้นตอน
ไม่นานหลังจากนั้น การประชุมราชสำนักก็สิ้นสุดลง เหล่าขุนนางค่อย ๆ แยกย้ายกันไป
ภายใต้การปรนนิบัติของจ้าวจง ฮ่องเต้ก็ออกจากพระที่นั่งไท่เหอตามหลังไป
แต่เมื่อเพิ่งก้าวออกจากประตูตำหนัก ฮ่องเต้ก็เห็นเงาร่างหนึ่งเดินวนเวียนอยู่นอกพระที่นั่งไท่เหอ เมื่อมองอย่างละเอียดถึงได้รู้ว่าเป็นหยางหลินที่รออยู่นอกตำหนัก
เมื่อเห็นหยางหลิน ฮ่องเต้ก็แสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย แล้วค่อย ๆ กล่าวว่า
“ดูเหมือนว่าไท่ผิงกง เจ้าจะชื่นชอบอู่อันป๋อผู้เป็นอัจฉริยะหนุ่มคนนั้นมาก ถึงกับทำให้เจ้าต้องมาดักรอข้าที่นี่”
“ข้าไม่บังอาจ”
“หึ ไม่กล้าหรือ? แต่เจ้าก็ยืนอยู่ที่นี่แล้ว”
จากนั้น ฮ่องเต้ก็โบกมือแล้วเอ่ยว่า
“พอเถอะ เจ้าไม่ต้องพูดอ้อมค้อมให้เสียเวลาแล้ว มีอะไรก็พูดมาตรง ๆ เลย”
“แต่ข้าขอบอกเจ้าไว้ก่อน ถ้าเจ้าจะพูดเรื่องการจัดการทางแดนใต้ก็ไม่ต้องพูดแล้ว ข้าได้ออกพระราชโองการไปแล้ว คำพูดของข้าเป็นดั่งทองคำ เจ้ายังหวังให้ข้าเปลี่ยนใจอีกหรือ?”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หยางหลินก็เผยรอยยิ้มขมขื่นบนใบหน้า
“พระองค์พูดมาถึงขนาดนี้แล้ว จะให
