ฮ่องเต้พยักหน้า แล้วถามว่า
“จริงสิ ขอถามท่านไท่ผิงกงสักหน่อย หลี่เต้าตอนนี้อยู่ที่ด่านฟู่เฟิงดำรงตำแหน่งอะไร?”
หยางหลินกล่าวตอบ
“ทูลฝ่าบาท เนื่องจากเจิ้นเป่ยโหวเสิ่นจงมีอาการบาดเจ็บที่ยังไม่หายดี วรยุทธ์ยังไม่ฟื้นคืน เพื่อป้องกันชนเผ่าเป่ยหมานที่อาจจะมาลงมือกับด่านฟู่เฟิงอีกครั้ง ข้าจึงจัดการให้หลี่เต้าเป็นแม่ทัพชั่วคราวของด่านฟู่เฟิงในตอนนี้”
“อย่างนั้นหรือ”
ฮ่องเต้พยักหน้า แล้วถามอีกว่า
“แล้วเจิ้นเป่ยโหวมีโอกาสฟื้นฟูวรยุทธ์หรือไม่?”
“มีพ่ะย่ะค่ะ”
หยางหลินตอบตามความจริง
“จากที่ข้าเห็น เจิ้นเป่ยโหวมีโอกาสฟื้นฟูวรยุทธ์ได้ และถ้าโชคดี อาจจะก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้นในด้านวรยุทธ์”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮ่องเต้ก็พึมพำ
“ถ้าเป็นเช่นนั้น ก็ดูจะไม่เหมาะสมนัก”
“ฝ่าบาททรงหมายถึง…”
หยางหลินลองถามหยั่งเชิง
“ในเมื่อบรรดาศักดิ์ก็ให้ไปแล้ว เราคิดว่าจะจัดการตำแหน่งให้เขาไปด้วยเลย”
ฮ่องเต้ตอบตามตรง
“เราคิดว่า ถ้าเสิ่นจงฟื้นฟูวรยุทธ์ไม่ได้ในระยะเวลาอันสั้น ก็ให้หลี่เต้ารับตำแหน่งของเสิ่นจงไปเลย แต่ในเมื่อเสิ่นจงยังมีโอกาสก้าวหน้าขึ้นไปอีกขั้น ก็คงต้องหาตำแหน่งอื่นให้เขาแทน”
พอได้ยินคำพูดนี้ ไม่เพียงแต่ขุนนางทั้งหลายจะตกตะลึง แม้แต่หยางหลินเองก็ตกตะลึงเช่นกัน
ต้องรู้ว่าเจิ้นเป่ยโหวเสิ่นจงพยายามมาหลายสิบปี กว่าจะไต่เต้าถึงตำแหน่งปัจจุบันนี้ แต่ฮ่องเต้กลับคิดจะให้คนใหม่มาแทนตำแหน่งของเสิ่นจง
ฮ่องเต้มองไปยังเห
