“หากเป็นจริงดังที่เจ้าว่า เช่นนั้นหลี่เต้าผู้นี้ ก็สมควรได้รับรางวัลตอบแทนอย่างดีทีเดียว” ฮ่องเต้เอ่ยปากขึ้น
เมื่อเห็นสีหน้าสงสัยของเหล่าขุนนาง ฮ่องเต้จึงยิ้มพลางกล่าวว่า “พวกเจ้าคงสงสัยว่าหลี่เต้าที่กล่าวถึงในฎีกานี้เป็นผู้ใดกระมัง?”
โดยไม่รอให้เหล่าขุนนางตอบ ฮ่องเต้ก็โยนฎีกาในมือให้จ้าวจงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ “เอาไปให้พวกเขาอ่านดู อยากรู้ก็อ่านดูแล้วจะรู้เอง”
ไม่นาน จ้าวจงก็นำฎีกาที่หยางหลินถวายส่งให้ขุนนางที่นั่งแถวหน้าคนหนึ่ง ขุนนางผู้นั้นเปิดอ่านดู ปฏิกิริยาก็เหมือนกับฮ่องเต้ก่อนหน้านี้ ตอนแรกยังอ่านอย่างสงบ แต่พออ่านถึงตอนท้าย ก็นิ่งงันไปชั่วครู่ก่อนจะแสดงสีหน้าตกตะลึงออกมา
เป็นเช่นนี้ เมื่อฎีกาถูกส่งต่อไปทีละคน เกือบทุกคนที่ได้อ่านเนื้อหาในฎีกาต่างแสดงสีหน้าแตกต่างกันไป ไม่นานนัก การอ่านฎีกาก็เสร็จสิ้น และกลับมาอยู่ในมือของจ้าวจงอีกครั้ง
ฮ่องเต้มองไปยังเหล่าขุนนาง “พวกเจ้าได้อ่านฎีกาที่ท่านไท่ผิงกงรายงานมาแล้ว มีความคิดเห็นอย่างไรบ้าง”
พอเขาพูดจบ ขุนนางฝ่ายทหารที่อยู่ใกล้บันไดมังกรที่สุดก็ประสานมือคำนับและกล่าวว่า “ขอแสดงความยินดีกับฝ่าบาทที่ได้พบอัจฉริยะจากสวรรค์!”
หลังจากนั้น เหล่าขุนนางก็ดูเหมือนจะตอบสนอง พากันประสานมือแสดงความยินดี พวกเขาเห็นได้ชัดเจนว่า ฮ่องเต้ดูเหมือนจะชื่นชมคนที่ชื่อหลี่เต้าผู้นี้ ในสถานการณ์เช่นนี้ แม้จะมีคนไม่พอใจอยู่ในใจ แต่ก็ไม่มีทางที่จะมีใครออกมาคัดค
