้าน
“ฮ่า ๆ ๆ ราชวงศ์ต้าเฉียนของเรามีคนมีความสามารถเช่นนี้ นับเป็นเรื่องน่ายินดีจริงๆ แต่สิ่งสำคัญที่สุดตอนนี้คือ การพิจารณาเรื่องการพระราชทานรางวัลให้เขา”
“ยอดอัจฉริยะผู้นี้ได้ปกป้องด่านฟู่เฟิงให้แก่ต้าเฉียนของเรา เพียงแค่ในเขตแดนชนเผ่าเป่ยหมาน ก็สังหารปรมาจารย์ไปสามคน ไม่นับรวมผู้ฝึกยุทธ์ขั้นเซียนเทียนเบื้องต้นอีกนับไม่ถ้วน ทหารธรรมดายิ่งมากมายเหลือคณานับ นับได้ว่าเป็นวีรกรรมอันเกรียงไกร”
เมื่อพูดถึงตรงนี้ ฮ่องเต้ก็มองไปทางหยางหลินแล้วกล่าวว่า “ท่านไท่ผิงกง ไม่ทราบว่าท่านอยากจะขอรางวัลอะไรให้แก่เขา”
เมื่อได้ยินดังนั้น หยางหลินก็ประสานมือคำนับแล้วกล่าวว่า “ฝ่าบาท ข้าเห็นว่าผลงานของหลี่เต้าสมควรได้รับการแต่งตั้งเป็นขุนนางชั้นโหวและพระราชทานรางวัล!”
เมื่อคำพูดนี้หลุดออกมา ภายในพระที่นั่งไท่เหอก็พลันเงียบลงทันที ไม่นาน เสียงไม่พอใจมากมายก็ดังขึ้น
“ท่านไท่ผิงกง ท่านเกินไปแล้ว คำขอของท่านนี่มากเกินไป ในฎีกากล่าวว่าหลี่เต้าผู้นี้เป็นเพียงสามัญชนธรรมดาเท่านั้น ถึงแม้เขาจะเป็นยอดฝีมือ แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่อาจเลื่อนตำแหน่งขึ้นเป็นชั้นโหวได้ในคราวเดียว”
“ใช่ นี่เกินไปแล้ว ชั้นโหวที่แท้จริงล้วนต้องผ่านความยากลำบากมาตลอดทาง มีที่ไหนกัน ให้แต่งตั้งเป็นชั้นโหวตั้งแต่เริ่มต้น”
คำพูดของหยางหลินเหมือนกับไปแหย่รังแตนเข้า ทำให้ขุนนางทั้งฝ่ายปกครองและฝ่ายทหารต่างพากันโวยวาย ไม่ว่าจะเป็นขุนนางฝ่ายทหารห
