รือฝ่ายปกครอง ต่างก็แสดงความไม่พอใจของตน
สาเหตุที่แท้จริงคือ พวกเขาบางส่วนไม่ได้รับการแต่งตั้งเป็นโหว ทำให้เมื่อมีคนได้รับตำแหน่งโหวทันทีที่มาถึง ก็ย่อมทำใจยอมรับไม่ได้ ส่วนอีกหนึ่งสาเหตุ อาจเป็นเพราะการต่อสู้ภายใน
ที่ใดมีคน ที่นั่นย่อมมีการต่อสู้ ยิ่งเป็นในราชสำนักด้วยแล้ว ภายนอกทุกคนดูเหมือนจะสงบเสงี่ยมเรียบร้อย แต่เมื่อถึงช่วงเวลาสำคัญ การแทงข้างหลังก็เป็นเรื่องเล็กน้อย
สำหรับเสียงจ้อกแจ้กของคนเหล่านี้ หยางหลินไม่สนใจเลย เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วค้อมกายคำนับต่อฮ่องเต้ที่ประทับบนบัลลังก์มังกร “ขอฝ่าบาททรงตัดสิน”
เมื่อคำพูดนี้ดังขึ้น ขุนนางทั้งหมดในท้องพระโรงต่างมองไปที่ฮ่องเต้ พวกเขาจะถกเถียงกันมากแค่ไหนก็ไร้ประโยชน์ ยังต้องรอให้ท่านผู้นี้เอ่ยปากก่อน
ฮ่องเต้กวาดตามองไปยังเหล่าขุนนาง แล้วค่อย ๆ กล่าวว่า “หยางหลิน ที่เหล่าขุนนางพูดก็ถูกต้อง เจ้าเพิ่งมาถึงก็ขอแต่งตั้งเขาเป็นโหวนั้นมากเกินไป”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ บรรดาขุนนางที่คัดค้านต่างถอนหายใจด้วยความโล่งอก ดูเหมือนว่าฝ่าบาทจะชื่นชมหลี่เต้าอย่างมีขอบเขตอยู่ แต่ทันใดนั้น ฮ่องเต้ก็กล่าวต่อว่า “อย่างไรก็ตาม หากพิจารณาตามผลงาน หลี่เต้าก็สมควรได้รับตำแหน่งโหวเช่นกัน”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ หัวใจของเหล่าขุนนางเหล่านั้นก็แขวนค้างอีกครั้ง ฮ่องเต้พลันยิ้มเล็กน้อย “ดังนั้น เรารำลึกถึงวิธีประนีประนอม”
“ตำแหน่งโหวคงไม่สามารถแต่งตั้งได้ในตอนน
