รนั้นไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย
ตัวอย่างเช่น เจิ้นเป่ยโหวเสิ่นจงเป็นแม่ทัพของอวิ๋นโจว สามารถบัญชาการกำลังทหารทั้งหมดของอวิ๋นโจวได้ แต่ก็เพียงแค่ควบคุมอำนาจทางทหารเท่านั้น
หากจะคิดให้ละเอียด ยังมีอีกสองคนที่มีตำแหน่งเท่าเทียมกับเสิ่นจง พวกเขาคือผู้ดูแลด้านการเมืองและผู้ดูแลด้านเศรษฐกิจ
แต่หากเปลี่ยนจากแม่ทัพเป็นผู้ว่าการก็จะแตกต่างกัน หากเป็นผู้ว่าการของอวิ๋นโจว ก็ไม่ได้เพียงแค่บัญชาการกำลังทหารเท่านั้น แต่ยังสามารถควบคุมทั้งการเมืองและเศรษฐกิจของอวิ๋นโจวไว้ในมือได้ด้วย
พูดง่าย ๆ ก็คือ เป็นขุนนางผู้ปกครองดินแดนระดับสูงสุด
นี่จึงเป็นเหตุผลว่าทำไม เมื่อซุนเชียนพูดว่าจะให้ตำแหน่งผู้ว่าการแก่หลี่เต้า ทุกคนที่อยู่ในที่นั้นถึงได้ตกตะลึง
เพราะโดยทั่วไปแล้ว เมื่อพูดถึงตำแหน่งผู้ว่าการ อย่างน้อยก็ต้องเป็นขุนนางชั้นกงถึงจะมีคุณสมบัติเหมาะสม ไม่เคยมีเรื่องที่ขุนนางชั้นป๋อจะได้เป็นผู้ว่าการมาก่อน
ยิ่งไปกว่านั้น ตำแหน่งผู้ว่าการในราชวงศ์ต้าเฉียน โดยปกติแล้วไม่ใช่ตำแหน่งที่จะให้ได้ง่าย ๆ ส่วนใหญ่จะตั้งขึ้นตามความจำเป็น นั่นคือมีเรื่องสำคัญที่ต้องการให้ผู้ว่าการจัดการ จึงจะมีการแต่งตั้งขึ้น โดยทั่วไปแล้วจะไม่มีการตั้งตำแหน่งผู้ว่าการอย่างพร่ำเพรื่อ
ดังนั้น หลังจากฟังคำพูดของซุนเชียนจบ ฮ่องเต้ก็ถึงกับอึ้งไปเมื่อได้ยินคำว่าผู้ว่าการ
เขาค่อนข้างให้ความสำคัญกับหลี่เต้าในฐานะคนมีความสามารถ แต่ก็ยังไม่ถึงขั้
