พูดจบ เสิ่นจงทำท่าจะจากไป
“นั่งลงเดี๋ยวนี้!”
เมื่อเห็นเสิ่นจงกำลังจะจากไป หยางหลินก็เอ่ยขึ้นทันที ทำให้ฝีก้าวของเสิ่นจงชะงักกึกอยู่กับที่
“ท่านหยา…”
ไม่ทันที่เสิ่นจงจะพูดจบ หยางหลินก็เอ่ยขัดประโยค “เจ้าอย่าคิดจะหนี ตั้งแต่วันนี้จนกว่าข้าจะออกจากด่านฟู่เฟิง งานบริหารทั้งหมดของด่านฟู่เฟิงจะให้เจ้าเป็นคนจัดการ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของเสิ่นจงก็เปลี่ยนไปทันที จากนั้นก็ไอแห้ง ๆ ออกมา แล้วพูดอย่างกลั้นหายใจว่า “เอ่อ ท่านผู้บัญชาการ ครั้งก่อนข้าได้รับบาดเจ็บสาหัสยังไม่หาย ตอนนี้รีบออกจากบ้านมาทำให้ข้ารู้สึกไม่สบาย ท่านเห็นว่า…”
“บาดเจ็บสาหัสยังไม่หาย?”
หยางหลินหัวเราะเย็นชา ดึงผ้าพันแผลบนตัวแล้วกล่าวว่า “บาดแผลของเจ้าตอนนี้จะหนักกว่าบาดแผลของข้าได้อย่างไร?”
เสิ่นจงพูดทันทีว่า “บาดแผลของท่านหนัก แต่ก็ยังมีรองผู้บัญชาการไม่ใช่หรือ”
พูดจบ ยังส่งสัญญาณสายตาให้หยางหลินอีกด้วย
ถ้าเป็นก่อนหน้านี้ หยางหลินอาจจะร่วมมือกับเสิ่นจง โยนเรื่องยุ่งยากพวกนี้ให้หลี่เต้า
แต่หลังจากผ่านเรื่องราวมามากมาย เขาก็เข้าใจแล้ว หลี่เต้าไม่ได้เจ้าเล่ห์ เพราะเขาชนะอย่างเปิดเผยและตรงไปตรงมา อีกทั้งยังทุ่มเททำงานอย่างเต็มที่
มีเพียงเสิ่นจงเจ้าคนนี้เท่านั้น ที่หลังจากได้รับการรักษาจนหายดีแล้ว กลับกลายเป็นคนขี้เกียจและเจ้าเล่ห์อย่างยิ่ง คอยหาผลประโยชน์ให้ตัวเองไปทั่ว
“เจ้าพูดถึงหลี่เต้าหรือ? เขาก็บาดเจ็บเหมือนกัน เจ้
