หลังจากที่ถูหลู่ขั้นมหาราชาปรมาจารย์ถูกมังกรทองแห่งชะตาขู่จนต้องถอยไป ทางฝั่งเผ่าเลี่ยหั่วก็ไม่มีตัวแปรอื่นใดอีก
ภายใต้การพยุงของหลี่เต้า ทั้งสองคนกลับมาอยู่ท่ามกลางทหารแห่งต้าเฉียน
ในเวลานี้ พวกราชาเผ่าเลี่ยหั่วมีสีหน้าซีดเซียวราวกับเถ้าถ่าน ในดวงตาเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ หลี่เต้ายกมือขึ้นเล็กน้อย “ยกเว้นราชาเผ่าเลี่ยหั่ว ที่เหลือฆ่าให้หมด”
“ขอรับ!”
ครั้งนี้ เหล่าขุนนางของเผ่าเลี่ยหั่วถูกนำตัวออกมาอย่างราบรื่น และถูกประหารทั้งหมด
นับจากนี้ เผ่าเลี่ยหั่วก็ถือว่าถูกทำลายแล้ว
เมื่อเห็นภาพนี้ หยางหลินก็กล่าวว่า “ต่อไปก็ดูทางฝั่งเสิ่นจงแล้ว”
“ท่านหยาง”
“หืม?”
“ข้าชนะแล้ว”
“อืม!”
หลี่เต้ายิ้มน้อย ๆ พลางกล่าวว่า “พวกเราเคยพนันกันก่อนออกเดินทางว่า ใครจับเป้าหมายของตนได้ก่อนคนนั้นชนะ นอกเหนือจากชุดเกราะหนักหนึ่งพันหกร้อยชุดที่ท่านส่งมอบให้ข้าไปแล้ว ท่านยังเป็นหนี้ข้าอีกหนึ่งพันสี่ร้อยชุด คงไม่มีทางที่ท่านผู้มีคุณธรรมสูงส่งจะกลับคำพูดกระมัง”
หยางหลินฟังไปฟังมาสีหน้าค่อย ๆ แข็งทื่อขึ้น เอ่ยปากว่า “เจ้าหนูหลี่ เจ้าอย่าลืมว่าข้าเป็นคนนำพระราชโองการมาช่วยพวกเราไว้ นะ”
“ท่านหยาง เรื่องนั้นก็คือเรื่องนั้น อีกอย่าง ครั้งนี้ข้าก็ได้มาช่วยท่านไว้เช่นกัน”
“เจ้า…”
หยางหลินกำลังจะพูดอะไรบางอย่างด้วยอารมณ์พลุ่งพล่าน แต่ผลคือด้วยอารมณ์ที่มากเกินไปนั้น ทำให้เขาตาพร่ามัวและล้มลงไปท
