ันที
ท่ามกลางสีหน้าตื่นตระหนกของเหล่าทหารรอบข้าง หลี่เต้าตรวจดูอาการครู่หนึ่ง แล้วถอนหายใจอย่างโล่งอก เอ่ยว่า “แม่ทัพไม่เป็นไร เพียงแค่อารมณ์พลุ่งพล่านเกินไป พักผ่อนสักหน่อยก็จะดีขึ้น”
พูดจบ เขาก็โบกมือเรียกทหารสองนายให้หามหยางหลินออกไป
หลังจากนั้น ภายใต้การบัญชาการของหลี่เต้า กองทัพเริ่มจัดการสนามรบ
สองวันต่อมา การจัดการสนามรบเสร็จสิ้น
ภายใต้การนำของหลี่เต้าผู้เป็นรองแม่ทัพ กองทัพเริ่มถอนกำลังกลับไปยังด่านฟู่เฟิง
ส่วนหลังจากที่พวกเขากลับไปแล้วนั้น เผ่าเลี่ยหั่วจะถูกชนเผ่าเป่ยหมานยึดครองใหม่หรือไม่ นั่นไม่ใช่เรื่องของพวกเขาชั่วคราว การติดตามเรื่องเหล่านี้ต้องให้ทางราชสำนักจัดการต่อไป
สามวันต่อมา
กองทัพกลับมาถึงด่านฟู่เฟิงอย่างปลอดภัย
เมื่อมาถึงหน้าด่านฟู่เฟิง ก็มีผู้คนมากมายรออยู่นอกประตูด่านแล้ว
“หัวหน้า!”
คนแรกที่รีบเข้ามาหาคือพวกหลิวซิ่วเอ๋อร์
ก่อนหน้านี้ตอนที่หลี่เต้าออกจากเผ่าลั่วอวิ๋น เขาได้ทิ้งหลิวซิ่วเอ๋อร์และคนอื่น ๆ ไว้ที่เผ่าลั่วอวิ๋น ให้พวกนางรอจนกว่าเรื่องของเผ่าลั่วอวิ๋นจะจัดการเสร็จแล้วค่อยกลับมาพร้อมกับพวกหยางเหยียน
หลังจากนั้น คนที่เข้ามาทักทายคือแม่ทัพหลายคนของหยางเหยียน
“ท่านรองแม่ทัพ!”
ทุกคนทักทายพร้อมกัน
หลังจากหยางเหยียนทักทายเสร็จแล้ว เขาก็มองไปรอบ ๆ ก่อนจะถามด้วยสีหน้าสงสัย “ท่านรองแม่ทัพ ทำไมข้าไม่เห็นแม่ทัพใหญ่เล่า?”
หลี่เต้าตอบตามตรง “แม่ทัพใหญ่บาดเจ็บ ตอ
